ဘိသိတ္ခံယူပြဲ

ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)

(၁)
စစ္ေျမျပင္ ေထာက္လွမ္းေရးတာ၀န္ယူထားသည့္ ရဲေဘာ္မ်ားျပန္ေရာက္လာၾကၿပီ။ သူတို႔ထြက္သြားတာ ေတာင္ ရက္အနည္းငယ္ရွိခဲ့ၿပီပဲ။ တိုက္ပြဲတခုေဖၚဖို႔ ျပင္ဆင္ေထာက္လွမ္းေနတာဆိုေတာ့ စိတ္၀င္စားေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ တပ္စုမွဴးျဖစ္သူ ရဲေဘာႀ္ကီးေႄကြႏွင့္ မဟာမိတ္ ရလလဖ (ရွမ္းျပည္လူမ်ဳိးေပါင္းစံု လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႔)မွ တပ္စုမွဴး ဗိုလ္ေလးထြန္းတို႔ဆီတန္းသြားသည္။ သတင္းထူးမည္ထင္သည္။ ရဲေဘာ္အားလံုးက ကိုေႄကြႀကီးျပန္အလာကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ သူတို႔စကားေျပာေနၾကသည္က အၾကာႀကီး။ အားလံုးက အေျဖကိုသိခ်င္ေနၾကသည္။ လည္တဆန္႔ဆန္႔။ ထိုအထဲတြင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ အျပင္းထန္ဆံုးက က်ေနာ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ထူးေအာင္။ ဟုတ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ေရာက္ရွိလာသည္မွာ မၾကာေသး။ စစ္သင္တန္း ဆင္းခဲ့သည္မွာလည္း မၾကာေသး။ အေျခအေနေကာင္း၍တုိက္ပြဲေဖၚျဖစ္ပါကဤပြဲသည္ က်ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဓါးကို ဓါးျခင္း၊ လွံကို လွံျခင္း ရင္ဆိုင္သြားမည္ဆိုသည့္ ရန္သူစစ္အုပ္စုအေပၚ ပထမဦးဆံုး လက္တုန္႔ျပန္ရမည့္ပြဲ။ ထိုင္မရ။ ထမရ။ ထိုအခ်ိန္ ဗိုလ္ေလးထြန္းက သူ႔ရဲေဘာ္တေယာက္ကိုလွမ္းေခၚၿပီး က်ေတာ္တို႔ရွိရာကိုျပရင္း တစံုတခု ေျပာေနသည္။ ထိုရဲေဘာ္ေရာက္လာၿပီး ေျပာလိုက္သည့္စကားက တန္ဖိုးရွိပါဘိ။ “တပ္စိတ္ေကဒါေတြ ေဆြးေႏြးပြဲတက္ဖို႔ ေခၚတယ္” က်ေနာ္တို႔အားလံုး တိုင္ပင္မထားပဲ “ေဟး”ခနဲ႔ ေအာ္ျဖစ္သြားမိသည္။ ကိုေႄကြႀကီးက ရွဴတည္တည္လွမ္းၾကည့္မွ မ်က္ႏွာပိုးသပ္ ေသနတ္ျဖဳတ္ၿပီး တိုက္ေနလိုက္ရသည္။ ေသခ်ာသြားၿပီ။

(၂)
က်ေနာ္တို႔ ေတာခိုလာေတာ့ တပ္ရင္းေနာက္တန္းကိုေရာ။ ဗဟိုေနာက္တန္းစခန္းကိုပါမေရာက္။ ထိုအခ်ိန္က တပ္ရင္းတရင္းလံုးကလည္း ေရွ႕မွာ။ စစ္သင္တန္းကိုပင္ လပဒတ (လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ တပ္ေပါင္းစု) ဗဟိုစခန္းတြင္ တက္ေရာက္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုဗဟိုစခန္းက စခန္းေသမဟုတ္။ ေျပာက္က်ားစစ္ ေသနဂၤဗ်ဴဟာႏွင့္အညီ ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲ ေနေသာစခန္း။ မွတ္မွတ္ရရ ထိုစဥ္က လပဒတဗဟိုက “လြယ္ဖီ ေတာင္တန္း”ေပၚမွာ။ စစ္သင္တန္းပင္ မတက္လိုက္ရပဲ ရန္သူ႔စစ္ေၾကာေရးမွ ရရွိခဲ့တဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သြားသည့္ ရဲေဘာ္ႀကီး ႏုိင္မိုးေအာင္ကိုဤေတာင္တန္းေပၚမွာပဲ ထားခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။

စစ္သင္တန္းၿပီးသည္ႏွင့္ တပ္စိတ္မ်ားႏွင့္တြဲရသည္။ ေနာက္ေတာ့ မဟာမိတ္ စစ္ေၾကာင္းမ်ားႏွင့္အတူ နယ္ေျမရင္းႏွီးမႈ။ လူထုရင္းႏွီးမႈရရွိေရးအတြက္ စစ္ေၾကာင္းထြက္ၾကသည္။ ထိုခရီးက နယ္ေျမေလ့လာေရး ခရီးျဖစ္သလို ႏိုင္ငံေရးခရီး။ စည္းရံုးေရးခရီးလည္း ျဖစ္သည္။ နယ္ေျမစံုသည့္အခါတြင္မွ ရလလဖ - အမွတ္ (၁) တပ္ရင္း လႈပ္ရွားေဒသကို တပ္စုမူး ရဲေဘာ္ေႄကြဦးေဆာင္ေသာ တပ္စိတ္တစိတ္လိုက္ပါသြားရန္ တာ၀န္ ေပးသည္။ ဤခရီးကေတာ့ နယ္ေျမေလ့လာေရးခရီး မဟုတ္ေတာ့။ တိုက္ခိုက္ေရးအမိန္႔ပါ ထည့္ေပး လိုက္သည္။ ၾကည္လင္ေအးျမသည့္ ပြန္ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီး အေရွ႕ဘက္ကမ္းကို သြားေနသူမ်ားက တက္ႄကြလန္းဆန္း ေနၾကသည္။ တိုက္ခိုက္ေရးအမိန္႔ ရခဲ့ၿပီကိုး။ က်ေနာ္တို႔အစုအဖြဲ႔တြင္ပါ၀င္ၾကသူမ်ားက တပ္စုမွဴး ရဲေဘာ္ စိုးမိုႀကင္(ကိုေႄကြ)။ တပ္စိတ္မွဴး ရဲေဘာ္စံလွ။ ဒုစိတ္မွဴး ရဲေဘာ္ပီလီ။ ေဆးမွဴး မင္းေမာင္ေမာင္။ ရဲေဘာ္၀င္းလႈိင္။ ရဲေဘာ္ဖြတ္။ ရဲေဘာ္ထူးေအာင္ႏွင့္ က်ေနာ္။ အေနာက္ဖက္ကမ္းမွာ က်န္ခဲ့သူမ်ားကေတာ့ မအီမသာ။

တပ္ရင္း (၁) ဂြင္။ ပြန္ေခ်ာင္း။ လြယ္ေမာေတာင္ႏွင့္ မဲနယ္ေတာင္တို႔ကားက်န္ခဲ့ၿပီ။ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ MTA/ UWSA နယ္ေျမမ်ားႏွင့္ နီးကပ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ရွမ္းရြာေတြကမ်ားသည္။ တိုက္ပြဲေတြျပင္းထန္ခ်ိန္က ျဖတ္ေလးျဖတ္ဒဏ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ခံထားရသည့္ ရြာေတြ။ တခ်ဳိ႔ရြာေတြက ယခုမွ ျပန္လည္ထူေထာင္ကာစ။ ရြာႏွင့္မတူ။ ဒုွ်သည္စခန္းေတြႏွင့္ ပိုႈတူသည္။ အစစ ခ်ဳိ႔တဲ့လြန္းလွသည္။ လူထုဆင္းရဲလ်င္ က်ေနာ္တို႔လည္း ဆင္းရဲသည္။ ရွမ္းပဲပုတ္ဆိုေသာ္လည္း ပဲပုတ္မရွိ။ လူေလးေယာက္အတြက္ ပဲပုတ္ႏွစ္ခ်ပ္ကို ေထာင္းၿပီး ေရခ်ဳိးေပးလိုက္သည္။ ထိုပဲပုတ္ေရက်ဲသည္ ဟင္း။ ရြာအမ်ားစုက ၾကက္သြန္ျဖဴစိုက္ၾကသည္။ စားစရာ ဘာမွမရွိေတာ့ေသာအခါ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြကို ေထာင္းၿပီး ဟင္းခ်က္စားၾကသည္။ အနံက မႊန္ၿပီး အရသာက စပ္ဖ်င္းဖ်င္း။

ေနာက္ေတာ့ မဟာမိတ္ပင္မစစ္ေၾကာင္းက လူထုလုပ္ငန္းႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ရန္ ထြက္ခြာသြားသည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ ဗိုလ္ေလးထြန္းတို႔တပ္စု။ ထိုအစုအဖြဲက အင္မတန္ညီသည္။ တပ္မွဴးေတြလည္း လူငယ္ေတြ။ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈလည္း ရွိၾကသည္။ အစုအဖြဲ႔က လူမမ်ားေတာ့လို႔ထင္။ တေယာက္ျခင္း ရင္းႏွီးမႈလည္း အေတာ္ကေလးရၾကသည္။ အစုအဖြဲ႔ ရင္းႏွီးမႈအျပင္ လူထုနဲ႔လည္း အေတာ္ေလး ရင္းႏွီးေနေပၿပီ။ နယ္ေျမအေနအထားကိုလည္း အေတာ္ကေလး တြက္ခ်က္ႏုိင္လာေပၿပီ။ နယ္ေျမခံျဖစ္သည့္ ဗိုလ္ေလးထြန္းတို႔တပ္စုကလည္း အင္မတန္ေျမပုိင္သည့္ရဲေဘာ္ေတြ။ လက္နက္ဖြဲ႔စည္းပံုကလည္း ေကာင္းသည္။ က်ေနာ္တို႔ အစုအဖြဲ႔တြင္ M 23 စက္လက္ပါသလို ဗိုလ္ေလးထြန္းတို႔ တပ္စုတြင္ RPG 2 ႏွင့္ M 79။

ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ရန္သူသတင္းကို မျပတ္စံုစမ္းေနခဲ့သည္။ သိပ္ေတာ့မၾကာ။ သတင္းရၿပီ။ နမ့္ဆမ္ ကားလမ္းေပၚက လမ္းကင္း။ ကိုယ့္အင္အားႏွင့္ဆိုလ်င္ ရန္သူကို ေခ်မႈန္းေရးပင္လုပ္ႏုိင္သည္။ ေဒသခံလူထုက လည္း ကူညီရန္အသင့္။ လူေရြြးၿပီး အခုိင္အမာအခ်က္အလက္ ေထာက္လွမ္းစုံစမ္းရန္ လႊတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခု သူတို႔ ျပန္လာၾကၿပီ။

က်ေနာ္ ေသနက္တိုက္ၿပီးလို အစိတ္အပိုင္းမ်ား ျပန္လည္တပ္ဆင္ေနစဥ္မွာပင္ ကိုေႄကြႏွင့္ ကိုစံလွတို႔ ျပန္လာၾကသည္။ ရဲေဘာ္အားလံုးကို စုရန္ေျပာသျဖင့္ ေသနက္ကိုအျမန္ဆင္လိုက္ၿပီး သူတို႔ႏွင့္ ၀င္ထိုင္ လိုက္သည္။ ရည္မွန္းထားသည့္ လမ္းကင္းကို တိုက္မည္။ အေပါ့ပါးဆံုးျဖစ္ေစရန္ မလိုအပ္ေသာပစၥည္းမ်ားကို ထားခဲ့ၾကမည္။ ညပုိင္းခ်ီတက္မည္။ အသံမျမည္ေစရန္ အီးေကြးမန္႔ကို ျပင္ဆင္ထားရမည္ --- စသည္ အေျခအေန၊ အခ်က္အလက္ႏွင့္ စုရပ္၊ စံုရပ္၊ စကား၀ွက္တို႔ကို ေျပာၾကားသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကား ခဏအတြင္းမွာပင္ ထမင္းခ်က္သူ။ ပစၥည္းသိမ္းသူ။ အီေကြးမန္႔ျပင္သူတို႔ႏွင့္ ရႈပ္ေထြးသြားၾက၊ မ်က္ႏွာေတြက ၀င္းပ။

(၃)
တညလံုး ခ်ီတက္ခဲ့ၾကရသည္။ ရြာေတြကို ကြင္းၿပီးေရွာင္ခဲ့ရသျဖင့္ ခရီးက ပမ္းလြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ရလ်င္ရ၊ မရလ်င္ခ်။ မရ၍ခ်ၾကမည္။ ထိုစိတ္ဓါတ္က က်ေနာ္တို႔ကို နတ္ဖမ္းစားသလို ဖမ္းစားထားသည္။ လမိုက္ညအေမွာင္ထုအတြင္းထဲမွာ အလဲလဲ၊ အကြဲကြဲျဖင့္ ခ်ီတက္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သတ္မွတ္ေနရာကို သံုးနာရီခြဲေလာက္မွ ေရာက္သည္။ အလင္းက ျပဳိးတပ်ပ်။ ပါလာသည့္ ထမင္းထုတ္မ်ားကို ေျဖ၍စားသူမ်ားက စားေနၾကၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေမာပန္းမႈေၾကာင့္ေရာ။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ပါ မစားႏုိင္။

ၿပီး --- တိုက္ပြဲအတြက္ေနရာခ်ၾကသည္။ မူလက ကားလမ္းေဘးရွိ ကုန္းကေလးတခုတြင္ ေနရာ ယူရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း အစီအစဥ္ေျပာင္းလိုက္သည္။ က်ေနာ္တို႔ေရာက္ေနသည့္ေနရာက မိုးနဲ – ေမာက္မယ္ ၾကားမွ ကားလမ္း။ ထိုကားလမ္း. တဖတ္တခ်က္ပိုင္ဆိုင္မႈက လမ္းေတာင္ဖက္ပိုင္းသည္ ရလလဖ။ ေျမာက္ဖက္ က MTA။ ကုန္းကေလးတည္ရွိေနတာက ေျမာက္ဖက္မွာ။ ဆုတ္လမ္းမေကာင္း။ ဒါ့အျပင္ ထိုကုန္းကေလးမွာ မၾကာခဏရန္သူကိုေစာင့္ျပစ္ေလ့ရွိသည့္ေနရာ။ ရန္သူအာရံုစိုက္ေသာေနရာ။ ထိုေနရာကိုေရွာင္ၿပီး ခပ္လွမ္း လွမ္းရွိ ေနရာတခုကိုေရြးလိုက္သည္။ ထိုေနရာက ကားလမ္းထက္ေတာ့ႏိုမ့္သည္။ မ်က္ကြယ္ေကာင္းသည္။ ရန္သူအာရံုစိုက္သည့္ေနရာမဟုတ္။ အစုအဖြဲ႔တခုကို စက္တလံုးႏွင့္အတူ ေရွ႕ႀကိဳလႊတ္ထားသည္။ ရန္သူ လာလ်င္ ႀကိဳသိေနရန္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔က ကားလမ္းအတိုင္း ေနရာယူလိုက္ၾကသည္။ က်ေနာ္က ကိုေႄကြႏွင့္ ကိုစံလွၾကားမွာ။

သတ္မွတ္ေနရာ။ ျပစ္ပိုင္နက္ ကိုယ္စီသက္မွတ္ၿပီး ကိုယ္ေနရာမွ ကိုယ္ၿငိမ္သက္ၿပီးေနၾကသည္။ မၾကာမီ ရြာသားမ်ား လုပ္ငန္းခြင္၀င္ရန္ ကားလမ္းအတိုင္းထြက္လာၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔က သူတို႔ကို ေတြ႔ေန ေသာ္လည္း သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ကို မေတြ႔ရန္လိုသည္။ ပုလိုင္း။ ေပါက္ျပား။ ေက်ာင္းသြားသူတခ်ဳိ႔။ အခ်ိန္မ်ားက တေျဖးေျဖးကုန္။ အလင္းက အေမွာင္ထုကို ေက်ာ္တက္လာၿပီ။
လမ္းကိုလည္း မ်က္ခ်ည္မပ်က္ၾကည့္ရင္း စက္ကိုင္ထားသည့္ တပ္မွဴးကိုလည္းၾကည့္ေနၾကရသည္။ ေရွ႕ႀကိဳလႊတ္ထားသည့္ အစုအဖြဲ႔က သတင္းပို႔မည္မဟုတ္လား။

ရွမ္းျပည္၏ နံနက္ခင္းက ေအးလြန္းလွသည္။ ထိုအေအးႏွင့္ က်ေနာ္တို႔၏ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ေပါင္းၿပီး ခံစားေနရတာက တမ်ဳိးတမည္။ ကိုယ့္ေသနတ္ကိုယ္ စုတ္ခ်ည္။ ျဖန္႔ခ်ည္။ တိုက္ပြဲ။ ပစ္ရင္မွန္ေအာင္ ပစ္တယ္ ဆိုေသာ ဖက္ဆစ္စစ္တပ္ကို တည့္တည့္မွန္ေအာင္ ပစ္ရေတာ့မည့္ တိုက္ပြဲ။ ကုိယ့္လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ ေသနတ္နဲ႔ မိစၦာတို႔၏ ၀ိၪာဥ္ကိုႏႈတ္ရေပေတာ့မည္။ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ျမင္ကြင္းေတြက ပ်ဳိးတျပတ္ျပတ္။ က်ေနာ္တို႔က လက္စားေခ်တုန္႔ျပန္ေရးသမားေတာ့ မဟုတ္။ သမိုင္းေႄကြးေတာ့ ေတာင္းရေပမည္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ႀကီးစိုးေနသည္။ တိတ္ဆိတ္စြာ တိုက္ပြဲေခၚေနၾကျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္၏ တိတ္ဆိတ္မႈက က်ယ္ျပန္႔လွ၏။
တပ္စုမွဴးျဖစ္သူႏွင့္ မလွမ္းလွေသာေၾကာင့္ စက္သံတရွွဲရွဲကို မသဲမကြဲၾကားေနရသည္။ ထိုစဥ္ စက္ထဲမွ အသံေပၚလာ.။

“ေရာင္နီေပၚၿပီ”

ထိုသတင္းပို႔ခ်က္က အားလံုးထံ လက္ဆင့္ကမ္း ေရာက္သြားသည္။ အားလံုး ေခါင္းေထာင္သြားသည္။ ရန္သူေရာက္ေနၿပီ။ လႈပ္ရွားမႈတိုင္း ရင္ႏွင့္အမွ်။ သမုိင္းေႄကြး။ အေတြ႔အၾကံဳသစ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ စစ္ဦး။ လက္တကမ္းအကြာ။ ကားသံကို ၾကားေနရ။ ရင္ခုန္သံကို ၾကားေနရ။ ေသနက္ကို ကိုင္ထားတဲ့လက္က ပိုမိုတင္းၾကပ္လာ။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး။ ေခ်ေဂြဗာရား။ ၀င္းေမာ္ဦး။ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္။ အံႀကိတ္။ ေဆ့ျဖဳတ္။ ေသနက္ကို တင္းတင္းပိုက္ထား။ ကားသံ။ ၿပီးနီးကပ္လာသည့္ ကားသံ။ ကားသံ --- ကားသံ --- ၿပီးေတာ့ --- ေသနက္သံ။ က်ေနာ္တို႔၏ ပြိဳင့္အဖြဲ႔က ပစ္လႊတ္လိုက္သည့္ ေသနက္သံ။ ေနာက္ေတာ့ ဆိတ္ၿငိမ္စြာ ေစာင့္ေနသူမ်ား ဆီမွထြက္လာသည့္ ေသနက္သံမ်ား။ ေသနက္သံမ်ားႏွင့္အတူ ကားသည္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ထိုးရပ္သြားသည္။

ကားရပ္သြားသည့္ေနရာႏွင့္ က်ေနာ္ေနရာယူထားသည့္ ေနရာကမေ၀း။ ကားကႏွစ္စီး။ ကားရပ္သြားသည္ႏွင့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္မ်ား လႊားကနဲ ခုန္ဆင္းေနၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ လမ္းေပၚကို တလိမ့္ေခါက္ေကြး။ ကားထဲ ျပန္လန္က်သြားသူမ်ား။ က်ေနာ္က အကုန္ျမင္ေနရသည္။ ကားထဲတြင္ အေထြးလိုက္ရွိေနသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ က်ေနာ့္ေသနက္ကို ေရွ႕က ကားထဲထိုးခ်ိန္ၿပီး ပစ္ခ်ထည့္လိုက္သည္။ က်ေနာ့္ ေသနက္ထဲက က်ည္ထြက္သြားသည့္ အသံႏွင့္အတူ ယမ္းကန္သည့္အရသာကို ခံစားလိုက္ရသည္။ တင္းၾကပ္ေနသည့္ ခံစားမႈေနရာတြင္ ေပါက္ကြဲျခင္းေတြက အစားထိုး၀င္လာသည္။ ေသနက္ႏွင့္အတူ က်ေနာ္လည္း ေပါက္ကြဲေနသည္။ အံကိုတင္းတင္းႀကီတ္ကာ တေတာင့္ျခင္းပစ္ထည့္ေနလိုက္သည္။
က်ေနာ္တို႔ အစစအရာရာလက္ဦးမႈ ရေနသည္။ ရန္သူ လံုး၀အလစ္အငိုက္မိသြားသည္။ က်ေနာ္တို႔ကို လံုး၀ျပန္မပစ္ႏုိင္။ တေတာင့္ျခင္းပစ္ေနရာမွ က်ေနာ့္အျမင္ေတြ၀ါးလာသည္။ မွန္သည္။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္မ်ား က်ေနသည္။ ကတၱရာလမ္းေပၚက ျမင္ကြင္းက ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္။ ဟိုတုန္းက လမ္းေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔ အပစ္အခက္ခံခဲ့ရသည္။ အခု အေ၀းေျပးလမ္းမမွာ သင္းတို႔ကို သမိုင္းေႄကြး ျပန္ေတာင္းေနရၿပီ။ ကတၱရာ လမ္းေပၚမွာ ေသေနသူေတြ။ ဒဏ္ရာရေနသူေတြ။ ေသနက္မွန္ၿပီး လန္က်သြားသူေတြ။ ေအာ္ဟစ္ ေနသူေတြ။ က်ေနာ္တို႔ ေအာင္ပြဲခံေနသည့္ျမင္ကြင္းကို က်ဆံုးသြားရသူ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ေစခ်င္ ေနသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသူ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြကို ျမင္ေစခ်င္ေနသည္။ က်ေနာ္တို႔ ေအာင္ပြဲသည္ လူထုေအာင္ပြဲ။ က်ေနာ္တို႔ေအာင္ပြဲသည္ သမုိင္း၏ ေအာင္ပြဲ။

ေအာင္ပြဲခံ ေသနက္သံတို႔က ေတာလံုးညံေနသည္။ က်ေနာ္တို႔. ပစ္ခတ္သံတို႔က ကမႀာႎပေတာ္လဲသံလို တုန္ဟည္းေနသည္။ အဖိႏွိပ္ခံအားလံုးအတြက္ ကိုယ္စားျပဳေနသည့္ ေသနက္သံေတြ။ ဖက္ဆစ္တို႔. ၀ိၪာဥ္ေတြကို ေခ႒ခ်ေနသည့္ က်ည္ဆံေတြ။ က်ေနာ္တို႔ပစ္လႊတ္လိုက္သည့္ က်ည္ဆံေတြထဲကို က်ဆံုးသူတို႔၏ ၀ိၪာဥ္ေတြ ခိုတြဲပါ၀င္ေနသလား။ က်ေနာ္ကေတာ့ ထိုအတိုင္းပင္ ယံုၾကည္ေနသည္။ က်ေနာ္၏ စစ္ဦးတိုက္ပြဲက ေအာင္ပြဲ၏ တံပိုးခရာသံတို႔ျဖင့္ ၿခိမ့္ၿခိမ့္ညံေနေတာ့သည္။ မွန္သည္။ ၾကားေနရသည့္ ေသနက္သံတို႔က ဘိသိပ္မဂၤလာမွာ ပုဏားျဖဴ။ ပုဏားညိဳတို႔ မႈတ္သည့္ ခရုသင္းသံ အလား ---။

ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)
(မွတ္ခ်က္။ ။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ ဒုရင္းမွဴးတဦးအပါအ၀င္ ရန္သူ ၁၁ ဦးက်ဆံုးခဲ့သည္။)

တိမ္ကိုစီး၍ သစၥာရွာသူ

ညဳိထက္ (လမ္းသစ္ဦး)

ဒီေနရာက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားဂြင္ “အထူးေဒသ” ရဲ႕ အေျခအစပ္၊ ေျပာက္ၾကားတပ္ဖြဲ႔မ်ား စစ္ကစားႈ ေကာင္းသည့္ေနရာေတာ့ မဟုတ္၊ ေဒသအေနအထားအရကိုကလည္း စစ္ေရးအေခၚအရ “ရန္၀င္။ ငါ၀င္ေဒသ”၊ ရန္သူ႔စိုးမိုးဂြင္ ေျမျပန္႔ႏွင့္ မိမိတို႔ေျခကုတ္ေဒသတို႔ ထိစပ္နယ္ေျမ၊ ဤေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္က အလုပ္အဖဲြ႔ငယ္တခုျဖစ္သည့္ ရဲေဘာ္ထူးေအာင္ႏွင့္ က်ေနာ္၊ ထို႔အျပင္ ရြာသားတခ်ဳိ႔၊ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔တြင္ ထူးထူးျခားျခား မွတ္တိုင္တခုကို ထမ္းထားသည္၊ ထိုမွတ္တိုင္တြင္ ေရးထားသည္က …
ရဲေဘာ္ညဳိထြန္းေအာင္
အသက္ (၃၈) ႏွစ္
၃၀ – ၉ – ၉၅

(၁)
ေခ်ာင္းကေလးက သာမိတိုက္ရြာျဖစ္သည့္ သာစည္ရြာကေလးကို ၀ုိက္ေခြၿပီး စီးဆင္းေနသည္၊ က်ေနာ္တို႔ ရြာထဲသို႔မ၀င္၊ ကြင္းေကြ႔ၿပီး ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ေက်ာ္ၾကမည္၊ ေခ်ာင္းျဖတ္၍ၿပီးသည္ႏွင့္ ေတြ႔ရမည့္လမ္းက အေရးၾကီးသည္၊ ၆ ေပလမ္း၊ ထိုလမ္းမ်ဳိးက စစ္သံုးေျမပံုတြင္ပါေသာေၾကာင့္ ရန္သူ႔ စစ္ေၾကာင္းမ်ား အသံုးၿပဳေလ့ရွိသည့္ လမ္း၊ လက္ဆင့္ကမ္း သတင္းစနစ္အရေတာ့ ရန္သူရွင္းသည္၊ သို႔ေသာ္ ေပါ့၍မရ၊ ေရွ႕မွာရွိေနသည့္ေဒသက ကုိယ့္ေဒသမဟုတ္၊ ရုတ္ခ်ည္းေရာက္လာလ်င္ တုန္႔ျပန္ႏုိင္ရန္ ျပင္ဆင္ထားရမည္၊ လမ္းကိုေတြ႔ေနရၿပီ၊ သတိႏွင့္ေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္သည္၊ ထူးျခားမႈမရွိ၊ လမ္းကို အေျပးျဖတ္ၿပီး ေတာစပ္သို႔ တိုး၀င္လိုက္ၾကသည္၊ ရြာသားတေယာက္ေရွ႕တက္လာသည္၊ သူက ေနရာသိသူ၊

သြားေနရသည္က ေတာထဲေတာင္ထဲကိုပင္ ေနာက္ေဖးေပါက္က ၀င္ေနရသလိုမ်ဳိး၊ ေတာကိုတိုး။ ေတာင္ကိုျဖတ္၊ ျခဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းၾကားမွာ၊ ေရာက္ၿပီ၊
သူရဲေကာင္း၊ ေတာ္လွန္တဲ့သူရဲေကာင္း၀ိဥာာဥ္ ကိန္း၀ပ္ရာေျမပံုမို႔မို႔၊ ေတာင္ဆင္ေျခေလ်ာမွစီးဆင္းေသာ ေရစီးေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ေျမပံုအေနအထားပင္ ပ်က္လု႔ပ်က္ခင္၊ မနည္းရွာယူရသည္၊ ေၾကကြဲစရာ၊ ေတာ္လွန္ေသာ အညတရ သူရဲေကာင္း. မခမ္းနားေသာ အာဇာနည္ဗိြၽာန္၊ ဟုတ္သည္၊ မခမ္းနား၊ အျမင္မခမ္းနား၊ လံုး၀ကို အျမင္မခမ္းနား၊ သို႔ေသာ္ မဟာပထ၀ီေျမသားထုလို သိပ္သည္းသည့္ၾကီးျမတ္မႈေတြကေတာ့ ထည္၀ါခမ္းနားလြန္းလွသည့္ ေတာၾကိဳအံုၾကားကေျမပံု၊ ဆို႔နစ္ေသာခံစားမႈက က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးကို ျဖစ္ညႇစ္ျပစ္ေနသလို၊
ဦးစြာ ေျမပံုကို ျပဳျပင္ရဦးမည္၊ ပါလာသည့္ ေပါက္တူးျဖင့္ ေျမပံုကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳျပင္ၾကသည္၊ ထို႔ေနာက္ မွတ္တိုင္ကို ေခါင္းရင္းဘတ္ေနရာတြင္ အေသအခ်ာစိုက္ထူေပးသည္၊ ၀ါးခုတ္ၿပီး ေျမပံုကို ကာရန္ေပးလိုက္ၾကသည္၊ တိရိစာန္မ်ား မျဖတ္ဆီးမိေစရန္၊ စည္းရိုးအျပင္မွေနၿပီး ေရဆင္း ေကာင္းေအာင္ ေျမာင္းေပါက္ေပးလိုက္ၾကသည္၊ ေဒသခံရြာသားမ်ားကလည္း သူ႔ေျမပံုျပဳျပင္ရာတြင္ စိတ္အားထက္သန္စြာ လုပ္ေပးခဲ့သည္၊ မွန္သည္၊ သူသည္ လူထုအက်ဳိးအတြက္ ရန္သူ၏ လူမဆန္စြာ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ သက္ျဖတ္မႈကို ရင္စီးခံခဲ့သူ၊ နီးစပ္ရာ ေတာပန္းမ်ားကိုဆြတ္ခူးၿပီး မဟာသူရဲေကာင္း. ေျမပံုေပၚမွာ ခင္းျဖန္႔ေပးၾကသည္၊
ေလးပင္ေသာ အေလးျပဳရန္ အမိန္႔ေပးသံ၊ ေလးပင္ေသာ လက္တင္အေလးျပဳ လႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ ေလးပင္ေသာ သက္ျပင္းခ်သံမ်ား၊

(၂)
သူႏွင့္ က်ေနာ္ စတင္ေတြ႔ဆံုျဖစ္ၾကသည္က ဆရာဒဂုန္တာရာ ကဗ်ာျဖင့္ ပန္းခ်ီေရးခဲ့သည့္ မဲနယ္ေတာင္မွာ၊ ထိုအခ်ိန္က မဲနယ္ေတာင္တြင္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က အလုပ္အဖြဲ႔တဖြဲ႔ ရွိေနသည္၊ ထိုအထဲတြင္ သူလည္းပါသည္၊ မၾကာေသးခင္က ျဖစ္ခဲ့သည့္ ထိေတြ႔မႈတြင္ ဒဏ္ရာရထားေသာ ရဲေဘာ္ (၂)ဦးလည္း ရွိေနသည္၊ ရဲေဘာ္ေအာင္ဒင္ႏွင့္ ရဲေဘာ္မိုးေက်ာ္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေတာအ၀င္ခရီးကို လႈိက္လွဲမႈျဖင့္ ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳဆိုၾကသည္၊ သူထိုအခ်ိန္က တပ္စိတ္မႈးတာ၀န္ႏွင့္အတူ ဆက္သြယ္ေရးတာ၀န္ကိုပါ တြဲယူေနသည့္ အခ်ိန္၊ က်ေနာ္တို႔ေရာက္သည့္ေန႔မွာပင္ ေနာက္တန္းသို႔ သတင္းပို႔သည္၊

“ညီေနာင္အားသစ္ ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦး ေရာက္ရွိ”
ထိုအခ်ိန္ကတည္းက စတင္ခဲ့ေသာ သူႏွင့္ က်ေနာ့္ၾကားက ဆက္ဆံေရးတြင္ အဖုအထစ္မရွိခဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ၾကားတြင္ ရိုးရွင္းေသာ တေၾကာင္းသြားဆက္ဆံေရးသာ ရွိခဲ့သည္၊ သူႏွင့္ က်ေနာ္က ညီရင္းအကိုေတြလို ေနခဲ့ၾကသူေတြ၊ က်ေနာ္က အင္မတန္ အေမးအျမန္းထူသည္၊ မသိတာ။ မရွင္းတာ။ မေၾကညက္တာရွိလ်င္ ေႏွးေန။ ေတြေနတာေတြမရွိ၊ ခ်က္ခ်င္းပင္ တဲ့တိုးေမးေလ့ ရွိသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူက က်ေနာ့္ကို “ေမာင္လူေမႊး”ဟု ေခၚခဲ့သည္၊ သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ “ေမာင္လူေအး” ယခုေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေမာင္လူေအးလည္း မရွိေတာ့ၿပီ၊ က်ေနာ္တြင္လည္း မသိတာ။ မရွင္းတာ။ မေၾကညတ္တာရွိလ်င္ ယခင္ကလို တဲ့တိုးေမးတက္တဲ့ အေလ့က ေပ်ာက္သေလာက္ပင္၊ ႏုိင္ငံေရးေလာကဓံေတြၾကားမွာ “ေဗဒါပ်ံ အံခဲ”ခဲ့ရတာေတြက တနင့္တပိုးရွိခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား၊

သူက လူခ်စ္။ လူခင္အင္မတန္ မ်ားသည့္လူျဖစ္သည္၊ သူရဲ႕ရိုးရွင္းၿပီး မာန္မာနကင္းစင္သည့္ပံုရိပ္ႏွင့္ စိတ္ရွည္သည္းခံတက္သည့္ အရိပ္ၾသဇာတို႔က က်ေနာ္တို႔အေပၚ လြမ္းမိုးခဲ့ပံုရသည္၊ တပ္ရင္းတြင္ အဆိုးဆံုးရဲေဘာ္မ်ားပင္ သူ႔တပ္စိတ္ေရာက္လ်င္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းျဖစ္သြားေလ့ရွိသည္၊ ရဲေဘာ္မ်ားက သူ႔ကိုေၾကာက္၍မဟုတ္၊ သူက အာဏာျပ၍ ရဲေဘာ္ထိမ္းသည့္နည္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မသံုး၊ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပညာေပးေလ့ရွိသည္၊
သူ႔မ်က္ႏွာက သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ရွဴတည္တည္ မရွိ၊ အင္မတန္လည္း စိတ္ဆိုး စိတ္တိုခဲသည့္လူ၊ စံျပရဲေဘာ္ျဖစ္ေရးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္းဆိုခဲ့သလို။ အျခားရဲေဘာ္မ်ားကိုလည္း ေတာင္းဆိုသူ၊ အားေပးကူညီ ထိမ္းေၾကာင္းေပးေလ့ရွိသည့္သူ၊ အနစ္နာခံေရးမူကို လက္ေတြ႔က်င့္သံုးသူ၊ ေ၀ဖန္ေရးလည္း ညင္သာသူ၊

သူ အရက္ေသာက္သည္ကို က်ေနာ္တၾကိမ္သာ ေတြ႔ဖူးသည္၊ ထိုတၾကိမ္သည္လည္း မွတ္မွတ္ရရ၊ ၁၉၉၄၊ အတာသၾကၤန္ပြဲ၊ ေတာခိုၿပီးကတည္းက သၾကၤန္ကို ေနာင္ေကာင္ကီမွာၫကံလိုက္။ ပြန္ေခ်ာင္းမွာ ၫကံလိုက္။ လြယ္ဖီမွာ ၫကံလိုက္။ မဲနယ္ေတာင္ေျခမွာ ၫကံလိုက္၊ ရန္သူႏွင့္ စစ္ကစားေနရသည့္ ေနရာမ်ားတြင္သာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္၊ လြတ္လပ္ေသာ မိမိနယ္ေျမ ေနာက္တန္းစခန္းမွာ ၫကံရသည္က ႊအၾကိမ္ ပထမ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဗဟိုေဒသ၊ ပြဲလည္းရွိေနသည္၊ ျပဇာတ္။ သံခ်ပ္။ သီခ်င္းသီဆိုမႈ။ ယိမ္းအက...စသည္၊ ထိုပြဲတြင္ ရဲေဘာ္မ်ားသံုးစြဲရန္ တပ္ရင္းမွဴးက မုန္႔ဖိုးေပးသည္၊ တေယာက္ ၅ ဘတ္၊ ၅ ဘတ္ရသည္ကိုပင္ က်ေနာ္တို႔မွာ ေပ်ာ္မဆံုး၊ ညေနေရာက္ေတာ့ အလွ်ဳိလွ်ဳိ၊ ေသာက္တက္သူမ်ားေရာ။ မေသာက္တက္သူမ်ားပါ သံလြင္ကမ္းေဘးက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚမွာ၊ ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္ေရာသူပါ မေသာက္သူမ်ားစာရင္း၀င္၊ က်ေနာ္တို႔ မေသာက္တက္သူမ်ားခ်ည္း ၀ုိင္းဖြဲ႔သည္၊ ၿပီးေတာ့ သၾကၤန္ပြဲသို႔ ခ်ီတတ္ၾကသည္၊ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ကၾကသည္၊ ေကြးေနေအာင္ ကၾကသည္၊ ကၾကရင္း ပို၍မူးလာၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး ထိုးအန္လိုက္ၾကေတာ့သည္၊ ၿပီးေတာ့ ခ်ာခ်ာလည္၊ ရဲေဘာ္မ်ားကေတြ႔ၿပီး ၀ုိင္း၀န္းျပဳစုၾက၍သာ ေတာ္ေတာ့သည္၊ ေနာက္ေန႔မွသိရတာက က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ “We are the World” ကို ကဗ်ာလြတ္ဆိုရင္း ထိုးအန္သြားၾကတာ ဆိုပဲ၊


(၃)
သူ႔ကို ရဲေဘာ္မ်ားက “အေမၾကည္”ဟု ခ်စ္စႏုိး ေခၚၾကသည္၊ ဟုတ္လည္း ဟုတ္သည္၊ သူက လႈပ္ရွားပဲျဖစ္ျဖစ္။ အထိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ရာေစာေစာထၿပီး တပ္စစ္ေဆးမႈလုပ္သည္၊ ၿပီးလ်င္ တပ္စိတ္ ရဲေဘာ္မ်ားကို လိုက္ႏႈိးၿပီး stand by အေနအထားျပင္ခိုင္းသည္၊ သူႏွင့္ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႔က မီးေမႊးၿပီး ထမင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ေတာ့သည္၊ ပါးစပ္ၾကီးဟၿပီး ထမင္းကို စိတ္၀င္တစားခ်က္ေနသည့္ သူပံုက ရယ္လည္း ရယ္ခ်င္စရာ၊ ၿပီး...သူ႔ကို ၀ုိင္းကူခ်က္ျပဳပ္ေနသူမ်ားထဲတြင္ က်ေနာ္တို႔လို ရဲေဘာ္ငယ္မ်ားပါလာလ်င္ စစ္ေရး။ ႏုိင္ငံေရး ဆံုးမမႈမ်ားကို ေျပာေနလိုက္ေသးသည္၊ ထိုျမင္ကြင္းကို ေတြ႔ရဖန္မ်ားလာေသာအခါ ထိုအမည္တြင္သြားေတာ့သည္၊

သူ႔အမည္ရင္းက “ကိုၾကည္ဆန္း”၊ ျပည္ျမ႔ိဳသား၊ ငယ္စဥ္က စစ္တပ္အ၀န္းအ၀ုိင္းထဲတြင္ ေနခဲ့ဖူးသည္၊ ေမွာ္ဘီ တပ္၀င္းထဲတြင္၊ သူ႔အေဖက ေမၿမိဳ႕စစ္တကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ (၁) ေက်ာင္းဆင္း၊ မဆလေခတ္တြင္ ႏွစ္တခ်ဳိ႔သာတာ၀န္ယူခဲ့ၿပီး ႏႈတ္ထြက္ကာ ျပည္မွာအေျခခ်ခဲ့သည္၊ မဆလ အညႇဳိးသိုခံရသူ စစ္အရာရွိ၊ သူ၏ အကိုသည္လည္း ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု မတိုင္မီေလးမွာတင္ မဆလမွ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားသည္မွ သတင္းအစအနမရ၊ ေနာက္ႏွစ္တခ်ဳိ႔ၾကာမွ သိရသည္က ေထာင္အႏွစ္ ၂၀ ခ်လိုက္သည္ဟူ၍။ ထပ္သိရသည္က သူတို႔၏ မိသားစုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုပင္ စစ္အုပ္စု ေႏွာက္ယွက္မႈေၾကာင့္ အေျခရိုင္ေနရေသာအေနအထား၊ လူထုအတြင္းမွာကေတာ့ သူရဲေကာင္းမိသားစု၀င္မ်ား၊

သူက လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီ၀င္၊ ျပည္ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ဖူးေသာ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ၀င္တိုင္း သူ႔အိမ္တြင္ စားဖူး။ ေသာက္ဖူး။ ေနဖူးၾကသူခ်ည္းပင္၊ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတုိင္းကို ေခါင္းေအးေအးျဖင့္ ပါ၀င္ႏုိင္ခဲ့သူ၊ ရွစ္ေလးလံုး တိုက္ပြဲ။ စက္တင္ဘာ သေဘာတူညီခ်က္။ ၁၉၈၉ ျပည္ၿမိဳ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႔ အာဇာနည္ေန႔ လြမ္းသူပန္းေခြခ်ပြဲ။ ဒီခ်ဳပ္ – တစည စီးခ်င္းထိုးမူ။ ေမ – ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မဲဆြယ္စည္းရံုးေရး။ ၂/၉၀ ဖီဆန္ေရး။ သာဓုကန္အစည္းအေ၀း။ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး၊

ျပည္ၿမိဳ႕သားတို႔ထံုးစံအတိုင္း ခင္၀မ္း။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ႏွင့္ ကိုေဆြတို႔အတြက္ အလြန္ဂုဏ္ယူတက္ၿပီး ျပည္ၿမိဳ႕၏ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေတြအျဖစ္ ေျပာေလ့ရွိသူ၊ ယခုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ခဲ့သည္ကို သိမသြားခဲ့သူ။ အႏုပညာကိုျမတ္ႏုိးသူ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ရံခါကဗ်ာဖန္တီးတက္ၿပီး တပ္ရင္းမွထုတ္ေ၀ေသာ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ားတြင္ ေရးသားခဲ့သူ။ ေတာ္လွန္ေရးကို ထြက္ခါနီး စက္မႈေက်းလတ္တြင္ ဆရာဒဂုန္တာရာအား ၀င္ေရာက္ဂါရ၀ျပဳခြင့္ရခဲ့သည္ကို တသသေျပာတက္သူ၊

(၄)
က်ေနာ္တို႔တပ္ဦး ႏုစဥ္ဘ၀က ကိစၥေလးတခုရွိခဲ့ဖူးသည္၊ ၁၉၈၈ ကတည္းက လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ေရာက္ေနသူမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီ (လဘသ၊ ဗကသ...စသည္)မွ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ကူးေျပာင္းလာသူမ်ားၾကား စစ္ေရးသက္သက္။ ႏုိင္ငံေရးသက္သက္ဟူ၍ အခ်င္းပြားခဲ့ၾကသည့္ ကာလတခု ရွိခဲ့ဖူးသည္၊ ထိုကာလကို ေက်ာ္လြားရန္ၾကိဳးစားသည့္ ျဖစ္စဥ္တြင္ သူ၏ တရားျပည့္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ရွည္မႈမ်ားက တပ္ရင္းအတြင္း အေရးပါအရာေရာက္ခဲ့သည္၊

သူက က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္းရွိ ႏုိင္ငံေရးပါတီမွလာသူမ်ားထဲတြင္ ထူးျခားစြာ စစ္ေရးကိုစိတ္၀င္တစားရွိသူ။ တပ္ကိုင္ေကာင္းသူအျဖစ္ တပ္ရင္းက အသိအမွတ္ျပဳၾကသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္လည္းပဲ က်ေနာ္တို႔ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ၀င္ေရာက္ၾကသည့္အခါတြင္ သူက စစ္သင္တန္းမွဴးပင္ျဖစ္ေနၿပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူက က်ေနာ္၏ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္သာလ်င္မက ဆရာလည္း ျဖစ္သည္၊ သူ သင္တန္းေပးခဲ့သည္က တပ္ရင္းတြင္း သင္တန္းသာလ်င္မဟုတ္၊ လ ပ ဒ တ(လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု) မွေပးေသာ ေကဒါ သင္တန္းတြင္လည္း စစ္သင္တန္းမွဴးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သူျဖစ္သည္၊
သူက ထင္းေခြ၊ ေရခပ္၊ ထမင္းခ်က္။ ရိကၡာရွာသည့္ အေသးစိတ္လုပ္ငန္းမွသည္ ေပၚလစီေရးရာေဆြးေႏြးမႈအထိ စိတ္အားထက္သန္စြာလုပ္ေလ့ရွိသည္၊ က်ေနာ္တို႔တပ္မ်ား လႈပ္ရွားစစ္ထြက္လ်င္ ကိုယ့္ရကၡာ ကိုယ္သယ္ၾက ရသည္၊ အေျခခံရိွ်ာမ်ားျဖစ္သည့္ ဆန္။ ဆီ။ ဆား။ ဟင္းခ်ဳိမႈန္႔...စသည့္၊ ထိုအထဲတြင္ အေလးဆံုးက ဆန္၊ က်ေနာ္တို႔ အီေကြးမန္႔ခါးပတ္တြင္ လံုခ်ည္ကို ျဖတ္ခ်ဳပ္ထားေသာ ဆန္ၾကိဳးရွိသည္၊ ခရီးေ၀းလ်င္ ေ၀းသလို ၂၄ ဗူးအထိလြယ္ရသည္၊ စစ္ေၾကာင္းနားသည့္ေနရာေရာက္လ်င္ ထိုဆန္ၾကိဳးထဲမွ ဆန္ယူၿပီးခ်က္သည္၊ ခရီးကေ၀း။ ေတာင္ေတြကိုတတ္ရႏွင့္ ဆန္ၾကိဳးက ေလးေသာအခါ အေတာ္မလြယ္သည့္ကိစၥ၊ ထိုအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ သူက အျခားရဲေဘာ္မ်ား၏ ဆန္ကို အရင္ယူသည္၊ ေနာက္ဆံုးမွ သူ႔ဆန္ၾကိဳးကို အသံုးျပဳသည္၊ ထိုသို႔ အေသးစိတ္မွ စၿပီး စည္းရံုးေရးမူကို က်င့္သံုးသည့္သူ၊

၁၉၉၃ - ရလလဖနယ္ေျမတြင္ မကဒတ၏ ႏုိင္ငံေရးလမ္းစဥ္မိတ္ဆက္ႏွင့္ လူထုစည္းရံုးေရးခရီးအျဖစ္ ပအို႔၀္ ေက်းရြာမ်ားကို လွည့္လည္ၾကစဥ္ကလည္း တပ္ရင္းမွခ်မွတ္ထားေသာ လူထုအား အကူအညီေပးေရးလုပ္ဟန္ကို ေမာပန္းေနသည့္ၾကားမွ ရဲေဘာ္တုိင္းႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းလုပ္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္၊ လုပ္လည္း လုပ္ႏုိင္ခဲ့သည္၊ ထိုသို႔ျဖင့္ က်ေနာ္တို႔အၾကား နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္၊
သူႏွင့္ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးသြားခဲ့ရသည့္စစ္ေၾကာင္းခရီးက ဗဟိုလံုၿခံဳေရးတုိက္ကင္းထြက္သည့္ ခရီးပင္၊ သိပ္မၾကာ သူႏွင့္ ရဲေဘာ္ေဆး အလယ္ပုိင္းေဒသ အေျခခံေဒသထိုးေဖါက္ေရးတပ္ဖြဲႏွင့္အတူ လိုက္ပါရန္ တာ၀န္ေပးအပ္ခံရသည္၊

(၅)
အျဖစ္အပ်က္မ်ားက မယံုၾကည္ႏုိင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဇယ္ဆက္ေနသည္၊ မာနယ္ပေလာ က်သည္၊ က်ေနာ္တို႔ဗဟိုလည္း ဆုတ္ေပးလိုက္ရသည္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ပင္မတပ္ရင္းအင္အား အမ်ားစုက KNPP (ကရင္နီျပည္ တိုးတတ္ေရးပါတီ) ေဒသဘက္ကို ေျပာင္းေရႊ႕သြားရၿပီ၊ ကိုတိုက္ေမာင္းႏွင့္ အပါအ၀င္က်ေနာ္တို႔ တပ္စိတ္တစိတ္က်န္ခဲ့သည္၊ အလယ္ပုိင္းေဒသကို ထြက္ခြာရန္၊ က်ေနာ္တို႔မသြားျဖစ္၊ ကိုတိုက္ေမာင္း ကြယ္လြန္သည္၊ (၂၆ – ၄ – ၉၅) ႏွေျမာတသမႈေတြမွ အနည္မထိုင္ေသး အလယ္ပိုင္းအလုပ္အဖြဲမွ ေၾကးနန္စာေရာက္လာသည္၊ “ရဲေဘာ္ ၾကည္ဆန္းအား ရန္သူမွ လက္ရဖမ္းမိ” (၂၈ - ၉ – ၉၅) ႏွစ္ရက္သာၾကာသည္၊ ေနာက္ထပ္ေၾကးနန္း၊ “ရဲေဘာ္ၾကည္ဆန္း ယေန႔ပင္ က်ဆံုး” (၃၀ – ၉ – ၉၅) သြားၿပီ၊ က်ေနာ့္အခ်စ္ေတြ အဆုပ္လိုက္ေၾကြ၊ လြတ္ေျမာက္ေရးဗဟို။ ေတာ္လွန္ေရးဆံုရပ္။ ေတာ္လွန္စစ္ရဲ႕ ကြပ္ကဲေရးဌာန။ မိမိဗဟို။ မိမိတပ္ရင္း။ ေလးစားအားထားရသည့္ တပ္မႈး။ ညီရင္းအကိုလို ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ေနာင္ေတာ္ရဲေဘာ္ၾကီး၊

က်ေနာ့္ရဲေဘာ္ၾကီး ရန္သူ႔လက္အတြင္း အသက္ရွင္လ်က္ဆင္းသက္ခဲ့ရသည့္ ႏွစ္ရက္တာခရီး၊ ျဖစ္ကာစမွာေတာ့ သိုးသိုးသန္႔သန္႔၊ စက္လိုင္းေပၚမွ စကားမ်ား၊ သိပ္ေတာ့ျဖင့္ ရုပ္လံုးမၾကြ၊ မပီျပင္ေသး၊
ေနာက္ေတာ့ အလယ္ပိုင္းအလုပ္အဖြဲ႔မွ ဗဟိုသို႔ျပန္လာၾကသူမ်ား ေရာက္လာသည္၊ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ထိုေဒသကိုေရာက္သြားျဖစ္ခဲ့သည္၊ ပီျပင္လာၿပီ၊ ရုပ္လံုးၾကြလာၿပီ၊ ၾကားရသည့္သတင္းမ်ားက ၾကက္သီးပင္ထမိသည္၊

“သူရဲေကာင္းဆန္ခဲ့တယ္” “ေတာ္လွန္ေရးသမားပီသတယ္” “ေဒသခံလူထုအားလံုးက စုပ္တသပ္သပ္နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳၾကတယ္” “ရန္သူေတြ ေၾကာက္ရြံ႔တုန္လႈပ္သြားခဲ့ရတယ္” သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္၊ ၾကည့္စမ္း၊ ေတာ္လွန္တဲ့သူရဲေကာင္းတေယာက္ ကိုယ္အနီးအနားမွာ ကုိယ္နဲ႔အတူတူရွိေနခဲ့တာ၊ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ခဲ့ပါတယ္ ရဲေဘာ္ၾကီး၊
ရန္သူက သူ႔ကို ကၽြဲက်ေအာက္ရြာႏွင္ လွည္းစခန္းရြာအၾကားတြင္ ဖမ္းမိသြားျခင္းျဖစ္သည္၊ သူနဲ႔အတူ ရဲေဘာ္ရဲထိုက္ (အဘ)လည္းပါသည္၊ ရဲေဘာ္ ရဲထိုက္ကထိုေနရာတြင္ပင္ က်ဆံုးသြားသည္၊ သူ႔ကိုေတာ့ အရွင္မိသြားသည္၊ ၀ုိင္း၀န္းထိုးၾကိတ္ကန္ေက်ာက္ၿပီး တုတ္ေႏွာင္ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္၊ ေျပာခဲ့ၿပီးသလို ထိုေဒသက ရန္၀င္။ ငါ၀င္ေဒသ၊ တဖက္ႏွင့္ တဖက္ အၿပီးတိုင္ဖယ္ရွားေရးအတြက္ လူထုအားကို ထူေထာင္ရသည္၊ ေတာ္လွန္ေရးအေပၚ ေထာက္ခံသည့္ လူထုကို အခိုင္အမာအင္အားစုျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ရသည္၊ ထိုကိစၥကို အရပ္၀တ္ျဖင့္ လႈပ္ရွားသြားလာေနသည့္ သူအပါအ၀င္ အလုပ္အဖြဲ႔မ်ားက အသိဆံုး၊

သူ႔ကို ရန္သူက အရွင္မိသြားေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ စစ္ေဆးေတာ့သည္၊ အတြင္းခံေဘာင္းဘီတိုကလြဲၿပီး အ၀တ္အားလံုးကို ခၽြတ္သည္၊ ၾကိဳးနဲ႔တုတ္ၿပီး ထိုးၾကိတ္ကန္ေက်ာက္ၾကသည္၊ ခါးပတ္ႏွင့္ ရိုက္သည္၊ ေသနက္ဒင္ႏွင့္ ထုၾကၿပီး လူထုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာေဖါက္ေအာင္လုပ္ၾကသည္၊ မရ၊ ရြာစဥ္လွည့္ၿပီး ရြာထဲက ေတာ္လွန္ေရးသစၥာခံ လူထုအမာခံမ်ားကို ေဖၚထုတ္ခိုင္းသည္၊ သူလံုး၀မေျပာ၊ သူ႔ကို ဓါးျဖင့္မႊမ္းသည္ဟုပင္သိရသည္၊ အံၾကိတ္ခံခဲ့သည္၊ ရန္သူကို သူေျပာတဲ့စကားေတြက “မသိဘူး” “မရွိဘူး” “ငါကိုသတ္ ဘာမွမေျပာဘူး” လူထုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးသစၥာကို အသက္ထက္တန္ဖိုးထားခဲ့သည္၊ ျဖစ္သမွ်ကိစၥမွန္သမွ်ကို သူတဦးတည္း ခါးစီးခံခဲ့သည္၊ ေတာ္လွန္ေသာ တာ၀န္ခံစိတ္ဓါတ္။ မွန္ကန္ေသာ လူထုအေတြးအေခၚ။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ လူထုကို အလုပ္အေၾကြးျပဳေရး လမ္းစဥ္၊
ၾကည့္ေနၾကရသည့္ လူထုထဲမွာ သူ႔ရဲ႕မိတ္ေဆြေတြရွိေနသည္၊ သူလည္းသိသည္၊ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုပင္ႏွိပ္စက္ပါေစ သူတို႔ကို ေယာင္လို႔ေတာင္မွ လွည့္မၾကည့္၊ တကိုယ္လံုး ေယာင္ကိုင္း။ ညဳိမည္း။ ေသြးအလိမ္းလိမ္း၊ ျမင္ရသူတိုင္း ႏွလံုးသည္းပြတ္ ဆြဲယူလႊင့္ပစ္ခံရသည့္ပမာ နာက်င္ေၾကမြ၊ သူကို ျမင္မိသူတိုင္း ငုိမိၾက၊ လူစိတ္မရွိတဲ့ စစ္၀ါဒီေတြကို အသည္းနာမိၾက၊ “ေတာ္ေတာ့္ကို လူမဆန္ေအာင္ ႏွိပ္စက္လိုက္ၾကတာဗ်ာ။ အဲဒီေကာင္ေတြ လူမွဟုတ္ေသးရဲ႕လားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္၊ က်ေနာ္ဆိုရင္ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္လာလို႔ ေဖၚခ်င္လည္းေဖၚပါေစဆိုၿပီး သူနဲ႔တည့္တည့္မွာသြားရပ္ေနတာ၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း ေတြ႔တယ္၊ လံုး၀ကို ေဖၚမသြားဘူးဗ်ာ၊ ဒီေလာက္သစၥာရွိၿပီး သတၱိရွိတဲ့လူမ်ဳိး လံုး၀မေတြ႔ဖူးေသးဘူး၊” ဟူ၍ သူ႔မိတ္ေဆြတဦးက က်ေနာ့္ကို ေျပာျပသည္၊
အဆံုးတြင္ေတာ့ ရန္သူလက္ေလ်ာ့သြားရသည္၊ လူထုကိုသစၥာခံၿပီး ရန္သူကို ထီမထင္ခဲ့သူ။ သံဓိဌာန္ ျပတ္သားသူ။ အခက္အခဲကို စိန္ေခၚရဲသူ။ အသက္စြန္႔ရန္ ၀န္မေလးသူကို ရန္သူ အရႈံးေပးလိုက္ရသည္၊ ေသမိန္႔၊ ေသျခင္းကိုေတာင္းခံေနသူအတြက္ ေသမိန္႔သည္ တုန္လႈပ္စရာမဟုတ္၊ ဆုလာဒ္၊ ရန္သူေတာင္းဆိုသည့္ သတင္းကိုသူကမေပး၊ သူေတာင္းဆိုသည့္ ေသမိန္႔ကိုသာ ရန္သူက ေပးလိုက္ရသည္၊

ရန္သူက သူ႔ကို လက္ခုတ္ထဲက ေရလို႔ထင္ခဲ့သည္၊ ထိုထင္ျမင္ခ်က္ကို သူ၏ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔တိုက္ပဲြ၀င္ရဲသည့္ သတၱိက ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲျပစ္ႏုိင္ခဲ့သည္၊ ရန္သူတို႔ ေၾကာက္ဒူးတုန္ခဲ့ရၿပီ၊ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ သူ႔ကို တာ၀န္ခံႏွိပ္စက္ခဲ့သူ တပ္ၾကပ္ၾကီးမွာ စိတ္ေခ်ာက္ျခားၿပီး စိတၱဇေဆးရံုသို႔ ပို႔လိုက္ရသည့္သတင္းက ဖံုးမရေအာင္ ပြင့္ထြက္လာသည္၊

(၆)
ရဲေဘာ္ ညဳိထြန္းေအာင္က ရန္သူ၏ လူမဆန္ေသာ ရက္စက္မႈၾကားမွ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အလံထူရင္း ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ က်ဆံုးခဲ့ရၿပီ၊ သို႔ေသာ္ တန္ဖိုးရွိေသာ...၊ သူ၏တန္ဖိုးႏွင့္ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ျပန္ေျပာင္းတသ ဂုဏ္ယူမိျဖစ္ရင္းမွ သူကိုယ္တိုင္ေရးခဲ့သည့္ ကဗ်ာတပုဒ္က က်ေနာ့္ရင္ထဲ တလွပ္လွပ္တိုး၀င္လာေတာ့သည္၊

“တိမ္ကိုစီး၍”
ေတာင္တန္းေတြဆီကေန
ဧရာ၀တီႏွင့္ ခ်င္းတြင္းကို
လြမ္းေမာရင္း
ဆရာၾကည္ေအာင္က
သစၥာရွာဖို႔ “ငါ” ျမင္းစီးတယ္တဲ့၊

က်ေနာ္တို႔ေလ
ေသနတ္ထမ္း၍
ရွမ္းေတာင္တန္းရဲ႕
အျမင့္ဆံုးတေနရာမွာ
သစၥာရွာဖို႔
တိမ္စီးေနတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္ ကိုညဳိထြန္းေအာင္၊ ရဲေဘာ္ၾကီးဟာ ျမင့္ျမတ္စြာတိမ္ကိုစီးၿပီး သစၥာခရီးထြက္ႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ၊ ဒါဟာ သစၥာတရားက တိမ္သားတိမ္ဆိုင္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၿပီး ရဲေဘာ္ၾကီးကို သူရဲေကာင္းဗိမၼာန္ဆီ ခရီးႏွင္ေနတာပါ၊ အဖိႏွိပ္ခံတို႔ရဲ႕ သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းမွာ ရဲေဘာ္ၾကီးဟာ ျပန္တမ္း၀င္ခဲ့ပါၿပီ၊ အဆိုးဆံုးအေျခအေနမွာပင္ ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာခံ။ လူထုကို အလုပ္ေၾကြးျပဳ။ ရန္သူအေပၚျပတ္သား ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရဲတဲ့စိတ္ဓါတ္၊ အဲဒီစိတ္ဓါတ္ဟာ ဦးညႊတ္အပ္တဲ့ “ညဳိထြန္းေအာင္ စိတ္ဓါတ္”

ညဳိထက္ (လမ္းသစ္ဦး)

ညီမေလး mirror ကုိ ေပးတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္ (သို႔) သူ Tag တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္

ညီမေရ

တခုခုေရးခဲ့ဖို႔ဆိုတာ အမွန္ပဲလိုပါတယ္။
က်ေနာ္ တခုခုေရးဖို႔ျပင္ဆင္ၾကည့္တယ္။
ျဖစ္စဥ္အတြင္းက တိမ္လိပ္ေတြဟာ ေလႏွင္ရာလြင့္၀ဲရင္ က်ေနာ့္ေခါင္းေပၚမွာ ပ်ံ၀ဲေနတယ္။
ေခတ္ႀကီးကုိက ကတိမ္းကပါးျဖစ္ေလေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဆံုေတြ႔မႈဟာလည္း ကတိမ္းကပါး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ေႏြအပူမွာေတာ့ ေလအပူပဲတိုက္မွာေပါ့ေလ။
ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနတဲ့ ဆက္သြယ္ေရး တံတိုင္းအေဟာင္းႀကီးကို ႐ိုက္ခ်ဳိးရင္း
က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ ေ႐ႊေရာင္ ေတာက္ပခဲ့တယ္။
အဲဒါေတြအတြက္
က်ေနာ့္ရဲ႕ ကြန္ျပဴတာ အေဟာင္းအျမည္းေလးကိုေရာ၊
ညီမ ထိုင္ေလ့ရွိတဲ့ အင္တာနတ္ဆိုင္ကေလးကိုေရာ၊
သူ႔ဘာသာ ေကာင္းကင္ထဲမွရွိေနတဲ့ ေရဒီယိုလႈိင္းေတြကို ႂကြင္းက်င္ပုိင္ႏုိင္စြာ အသံုးခ်သြားခဲ့တဲ့
ပညာရွင္ဆိုသူမ်ားကိုေရာ
ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ကို တီထြင္သြားသူကိုေရာ
ဂ်ီေတာ့ စာ႐ိုက္ဘားကေလးကိုပါ ေက်းဇူးတင္လွပါတယ္။
တို႔တေတြရဲ႕ ဆံုေတြ႔ျခင္းဟာ ပုလဲလိုေနတဲ့ လယ္ကြင္းလိုပါပဲ။
ဒီအခ်ိန္ကာလေတြဟာ ဘ၀နဲ႔စာရင္ ဘတ္စကားစီးရင္း ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေၾကာ္ျငာကားခ်ပ္ေလးလို
အေရာင္ေတြစံုလင္စြာနဲ႔ ဖ်တ္ခနဲေတြ႔ရတာေတြပါ။
ေအးေလ
ဘ၀ဆိုတာလည္း ခဏငယ္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အစုအေ၀းႀကီးပဲ မဟုတ္လား။
တို႔တေတြ အဲဒီ ခဏငယ္ေတြကို ေကာက္သင္းေကာက္သလို လိုက္ေကာက္ရင္း
ရဲရဲရင့္ရင့္ သတိတရျဖစ္လိုက္ၾကရေအာင္။
လေရာင္ေအာက္က ေလညႇင္းမွာ ျမစ္ဟာ ရင္ခုန္စြာ ႏုိးႂကြလာတဲ့ ေရလႈိင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြကို လြမ္းတယ္။
လတာျပင္ ေသာင္ကမ္း လူ႔အသားေဆြးေတြနဲ႔ ျပည္လွ်မ္းေနေတာ့မယ္။
ေဟာ့ဒီ ဗြတ္ထေနတ့ဲ ေခတ္ျပင္ထဲကို ငါးေျမြထိုးခ်ိတ္တန္နဲ႔ ခ်ိတ္ခ်လိုက္လို႔ ငါးေျမြထိုးပါလာသလိုမ်ဳိး အလြမ္းေတြဟာ ျဖတ္ျဖတ္လူးရင္းပါလာခဲ့တယ္။
သံသရာဟာ ရွည္လ်ားလွပါတယ္။
အဲဒီသံသရာထဲက ေဟာ့ဒီ့ ပဌာန္းဆက္ကိုေတာ့ အခန္းဆက္ ၀ထၳဳရွည္ေလး ေရးလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။
ညီမေလးေရ … ေရာ့
ေဟာ့ဒီမွာ ပဌာန္းႀကိဳး
မင္းလည္တိုင္ေလးမွာ ဆင္ျမန္းလိုက္
ဒါေတြအားလံုးဟာ ငါတို႔ႏွလံုးသားရဲ႕ အထက္မွာ ရွိေနလိမ့္မယ္။

ဒါက က်ေနာ္ သူမအတြက္ ေရးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ေပးစာကို ျပန္လည္ေဖၚျပခဲ့တာပါ။
၂၁ ရာစုရဲ႕ ေကာင္းမြန္ေသာအခ်က္အလက္ေတြထဲ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ညီအကို ေမာင္ႏွမ ျဖစ္ခြင့္ရျခင္းဟာ ေရွ႕တန္းက ပါ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေကာင္းကင္ယံမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြဟာ ၀ါဂြမ္းသား ငွက္ကေလးေတြလို အုပ္ဖြဲ႔ပ်ံသန္းေနၾကတယ္။
ဘေလာ့ခ္ ညီအကိုေတာ္စိတ္ဓာတ္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။

စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ …
စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အျမင္တခု က်ေနာ့္မွာ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၉၃ ရဲ႕ ေ၀မႈိင္းတဲ့ ႏွင္းေရာင္တံတိုင္းေတြနဲ႔ ရွမ္း႐ိုးမမွာေပါ့။
ဆရာဒဂုန္တာရာ ကဗ်ာပန္းခ်ီခ်ယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မဲနယ္ေတာင္တန္းႀကီးရွိရာကို သူပုန္လုပ္ဖို႔ က်ေနာ္ ဆိုက္ေရာက္သြားတယ္။
ဒါဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ သူရဲေကာင္း ရဲေဘာ္ညိဳထြန္ေအာင္ေျပာသလို တိမ္ကိုစီးၿပီး သစၥာရွာတဲ့ခရီးပါ။
ဘ၀မွာ အမွန္ပါလို႔ ယံုၾကည္တဲ့တရားအတြက္ ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ဳိမႈေတြကို အၿပီးတုိင္ထည့္၀င္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီး တခြဲသားနဲ႔ေပါ့။
အဲဒီရည္မွန္းခ်က္ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အခုကေတာ့ တဘ၀လံုး ထည့္၀င္ရလိမ့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနမိပါတယ္။
ေၾသာ္ … ငါတက္ခဲ့တဲ့ေတာင္ေတြကို ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မာန နည္းနည္းျမင့္သြားတယ္။
ရွမ္း၊ ကယားနယ္စပ္ရဲ႕ လြယ္ဖီေတာင္တန္း သူပုန္စခန္းကေန အေဖ့ကို စာတေစာင္ေရးလိုက္ခဲ့ဖူးတယ္။
အေဖက က်ေနာ္ေတာခိုမွာကုိ ႀကိဳသိၿပီး မတားဆီးလိုက္ႏုိင္သူမဟုတ္လား။
အဲဒီစာက က်ေနာ္ ေအာင္ျမင္စြာ ေတာခိုလိုက္ႏုိင္ေၾကာင္း သတင္းပို႔လိုက္တဲ့စာပါ။
အဲဒီစာမွာ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေဟာဒီလိုေရးခဲ့ဖူးပါတယ္ …
အေဖ
က်ေနာ္ဟာ အေဖေျပာသလိုပဲ စိတ္ကူးယဥ္တက္တဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ပါ။
စိတ္ကူးယဥ္တယ္ဆိုတာ အနာဂတ္ကို ဇာတ္တိုက္တာလို႔ က်ေနာ္က ယံုၾကည္ေနပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အလုပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ခဲ့မိပါတယ္။
အခု အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ျခင္းေတြကို ဇာတ္စင္ေပၚခင္းက်င္းျပသလိုက္ပါၿပီ။
အဲဒီကစလို႔ က်ေနာ္ဟာ သူပုန္ျပဇာတ္ကို အခန္းဆက္ ကလာလိုက္တာ မိုးလင္းတယ္လို႔ကို မရွိေသးပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။
ဇာတ္ပိုးထေနသူက ဇာတ္ကေနရရင္ ေပ်ာ္သလိုမ်ဳိး ….
တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနသူကုိ ေထာင္ထားျခားနားလိုတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းဟာ ငါးျပား၊ ဆယ္ျပားတန္ စိတ္ကူးယဥ္ခ်က္မွ မဟုတ္ပဲေလ။
က်ေနာ့္ေသြးထဲ၀င္ေနတဲ့ အဲဒီ မုဒ ေတြကိုပဲ တယုတယ ေထြးေပြ႔ထားရင္း သူပုန္ဇာတ္ကို မိုးစင္စင္လင္းတဲ့အထိ က ရပါလိမ့္မယ္။
သူပုန္တေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ဟာ ဘာလည္း …
က်ေနာ္ရဲ႕ အႏုလံု၊ ပဋိလံု ဆိုတဲ့ကဗ်ာမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕သားကို တိုင္တည္ၿပီး ေဟာ့ဒီလို ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ရဲေဘာ္ဗဟိန္းထက္ေရ …
အဲဒီလို ကံနာ ၀ဋ္နာေတြနဲ႔
ဒါဏ္ရာေတြေပပြေနတဲ့ မင္းအေဖမွာကလည္း
႐ူးသြပ္မႈႀကီး ၂ ခုက ရွိေသးသကြယ့္။
တခုက
တဘ၀စာ ထုဆစ္ခဲ့သမွ် ကဗ်ာေတြကို
ေ႐ႊတိဂံုဘုရားမွာ ဌာပနာထားခ်င္တဲ့ကိစၥ၊
ေနာက္တခုက
သူပုန္ေမွာ္ေအာင္ခ်င္တဲ့ ကိစၥ။

က်ေနာ္တို႔ဟာ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သူပုန္ထ ေနၾကသူေတြပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္းပဲ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ရတနာျဖစ္တဲ့ ေ႐ႊတီဂံုဘုရားမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ရတနာျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဌာပနာထားခဲ့ခ်င္တာပါ။
က်ေနာ္တို႔ဟာ ေမွာ္နဲ႔ သူပုန္ထေနၾကသူေတြပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္းပဲ သူပုန္ေမွာ္ ေအာင္ခ်င္ခဲ့တာပါ။

ဖိုးညိဳ

မကဒတ အေပၚသံုးသပ္ခ်က္

(မကဒတ ဒုတိယမ်ဳိးဆက္၀င္တဦးမွေဆြးေႏြးသည္)

“ပါရမီသက္ကုန္သြားလွ်င္ ပညာသက္ျဖင့္ ဆက္ရမည္” ဟူေသာ စကားရပ္ကို ၾကားဖူးသည္။ မကဒတ၏ လက္ရွိအေျခအေနသည္လည္း ထိုအတိုင္းပင္။ ဤေနရာတြင္ “ပါရမီသက္” ဆိုသည္မွာ ၁၃၅၀ ျပည့္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုကို ရည္ညြန္းျခင္းျဖစ္သည္။ “ရွစ္ေလးလံုး - ပါရမီသက္” အစား “က်ဳိးစား အားထုတ္မႈ - ပညာသက္” ျဖင့္ ဆက္ရမည့္ အေျခအေနအခ်ိန္အခါသို႕ ဆိုက္ေရာက္လာၿပီဟု သံုးသပ္ယူဆသည္။ “ပညာသက္” ဘာျဖစ္သင့္သနည္း။ ထိုသည္ကို ဗမာျပည္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ား (အထူးသျဖင့္ ဗကသ) တိုက္ပြဲစဥ္ဆက္၊ သမိုင္းအစဥ္အလာမ်ားႏွင့္အညီ ရွာေဖြရမည္ျဖစ္သည္။
ယခုႏွစ္သည္ ၁၃၅၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု အႏွစ္ ၂၀ ျပည့္ႏွစ္ ျဖစ္သလို ABSDF (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္) ၏ အႏွစ္ ၂၀ ျပည့္ႏွစ္လည္း ျဖစ္သည္။ အႏွစ္ ၂၀ ဟူသည္ မ်ဳိးဆက္တဆက္ျဖစ္သည္။
ABSDF အႏွစ္ ၂၀ အား သံုးသပ္ျခင္းသည္ ABSDF ပထမမ်ဳိးဆက္အား သံုးသပ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ABSDF ၏ အႏွစ္ ၂၀ ခရီးအား ျပန္ၾကည့္ေသာအခါ --- ABSDF ပထမမ်ဳိးဆက္၏ ေကာင္းမႈမ်ားအျဖစ္ ---
- ABSDF အား ၁၃၅၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု မ်ဳိးဆက္၏ တပ္ဦးအဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ သမိုင္းအေမြ ဆက္ခံကာ ဖြဲ႔စည္းႏုိင္ခဲ့သည္။
- ဗမာျပည္အႏွံ႔အျပားရွိ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးေဒသအသီးသီးသို႔ ေရာက္ရွိ ေနေသာ ၁၃၅၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု ေက်ာင္းသားအမ်ားစုအား စုစည္း၍ ABSDF အား ဖြဲ႔စည္း ႏုိင္ခဲ့သည္။
- ၁၃၅၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု၏ အျမင့္ဆုံးေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္သည့္ “ရ ရင္ ရ။ မရ ရင္ ခ်” ေၾကြးေၾကာ္ သံအား လူထုလမ္းညႊန္ခ်က္အျဖစ္သေဘာထားကာ ABSDF (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္) ကို ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။
- စစ္အုပ္စု၏လက္ေအာက္တြင္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာနည္းျဖင့္ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားကို ရရွိ ႏုိင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ (ABSDF ေၾကညာခ်က္ (၁) ၇ - ၁၁ - ၈၈။ အပုိဒ္ခြဲ ၄ မွ) --- ဟု ယံုၾကည္ ခံယူကာ ေန၀င္းစစ္အုပ္စုအား အျပီးအျပတ္ ေခ်မႈန္းေဖ်ာက္ဖ်က္မည့္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို ေအာင္ျမင္သည္အထိိ ဆင္ႏႊဲသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း (ABSDF ေၾကညာခ်က္ (၁) ၇ - ၁၁ - ၈၈။ အပုိဒ္ခြဲ ၅ မွ) --- ေၾကျငာခ်က္ (၁) တြင္ ေဖၚျပ၍ ABSDF အား ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု၏ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဦးအဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ အတိအလင္း ဖြဲ႔စည္း ႏုိင္ခဲ့သည္။
- ဗမာျပည္ေက်ာင္းထုတရပ္လံုးႏွင့္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈတေလ်ာက္လံုးကိုင္စြဲခဲ့သည့္ အမ်ဳိးသား ႏုိင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းအား ABSDF ၏ ဦးေဆာင္ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚလမ္းစဥ္ျဖစ္သည့္ အမ်ဳိးသား ႏုိင္ငံေရးလမ္းစဥ္အျဖစ္ တရား၀င္ ျပဌာန္း ကိုင္စြဲႏုိင္ခဲ့သည္။
- လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းတရပ္အေနျဖင့္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္၍ အသက္ေသြးေၾကာ သဖြယ္ ျဖစ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးလမ္းစဥ္။ စစ္ေရးလမ္းစဥ္တို႔အား ေရးဆြဲျပဌာန္းေပးႏုိင္ခဲ့သည္။
- ABSDF ၏ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအပါအ၀င္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဥပေဒ။ နည္းဥပေဒ အစရွိေသာ ဥပေဒမ်ားအား ေရးဆြဲျပဌာန္းေပးႏုိင္ခဲ့သည္။
ဤေကာင္းမႈမ်ားအတြက္ ပထမမ်ဳိးဆက္ကို ေက်းဇူးတင္ရမည္ပင္။ ထို႔အျပင္ ABSDF ပထမမ်ဳိးဆက္ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္း တႏုိင္ငံလံုးလကၡဏာေဆာင္သည့္ ထိုးစစ္ႀကီးမ်ားအျဖစ္ ေအာက္ပါတို႔ကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။
- DAB ပူးတြဲစစ္ဆင္ေရးလႈပ္ရွားမႈ (၁၉၉၀) - တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အင္အားစုမ်ားႏွင့္ လက္တြဲ၍ “ေရး” ျမိဳ႔သိမ္းတိုက္ပြဲအထိဆင္ႏႊဲႏုိင္ခဲ့သည္။
- အေျခခံေဒသထိုးေဖာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈ (၁၉၉၂) - ၁၉၉၈ ခုႏွစ္အထိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျပီး ကုိယ္ပိုင္ေဒသရရွိေရးအတြက္ ဆင္ႏႊဲသည့္ စစ္ဆင္ေရးျဖစ္သည္။
တႏုိင္ငံလံုးသေဘာေဆာင္သည့္ စစ္ေရးေအာင္ျမင္မႈအျဖစ္ …
- ရန္သူစစ္အုပ္စု၏ “နဂါးမင္းထိုးစစ္ - ၁၉၉၂ (မာနယ္ပေလာထိုးစစ္)” အား ABSDF အပါအ၀င္ လက္၀ဲလက္ယာ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ား စုေပါင္းကာ ခုခံကာကြယ္ျခင္းျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရး ဂုဏ္သိကၡာတက္ေစခဲ့သည္။
ဤသည္လည္း ABSDF ပထမမ်ဳိးဆက္၏ ေကာင္းမႈဟုပင္ ယူေသာ္ရမည္ထင္သည္။
ဆက္လက္၍ မကဒတ ပထမမ်ဳိးဆက္၏ မေကာင္းမႈမ်ားအား ေဆြးေႏြးပါမည္။
- အုပ္စု၀ါဒ၊ ဂိုဏ္းဂဏ၀ါဒ အထြဋ္အထိပ္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ (ဖြဲ႔တည္မႈ႔စကတည္းကပင္ ၿမိဳ႕၊ နယ္၊ သပိတ္စခန္း၊ စသည့္ အစုအဖြဲ႔မ်ားမွ အုပ္စုဖြဲ႔ ေတာခိုခဲ့ၾကသည္ အေလ့အထမွ ျမစ္ဖ်ားခံခဲ့သည္။)
- အုပ္စုဖြဲ႔ ဗိုလ္က်သည့္ အေလ့အထ အားေကာင္းခဲ့သည္။ (ဤေနရာမွစ၍ တေလ်ာက္လံုး ျဖစ္ခဲ့သည့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈအမွားမ်ား ျဖစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။)
- ရန္သူစစ္အုပ္စုအေပၚ ျပတ္သားသည့္ အေတြးအေခၚအားနည္းခဲ့သည္။ (ဤအခ်က္သည္ ေရရွည္အားျဖင့္ ယေန႔တိုင္ျဖစ္ေပၚေနသည့္ ရန္သူကို ရန္သူလို႔မေခၚနဲ႔၊ တိုက္မရရင္ ရန္သူ႔ ေအာက္လွ်ဳိ၀င္ဟူသည့္ အေတြးအေခၚအား ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္။)
- တဦးခ်င္း အတတ္ပညာျဖည့္စည္းမႈကိုသာ အေလးသာၿပီး တပ္တည္ေဆာက္ေရးကို အေလးနည္း ခဲ့သည္။ (ဤသို႔ျဖင့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ဟားဗတ္သို႔ အေျပးၿပိဳင္ၾကေလေတာ့သတည္း။)
- ဘာသာရပ္တခုခ်င္းအလိုက္ ႂကြမ္းက်င္မႈကို အေျခခံၿပီး ပညာရွင္မ်ားဟု အမည္ခံကာ လူထု တရပ္လံုးကို မွားယြင္းသည့္ အေတြးအေခၚေပးခဲ့သည္။
- ငါတို႔လုပ္မွရမယ္၊ ငါတို႔ေခါင္းေဆာင္မွ ရမယ္ ဟူသည့္ ကယ္တင္ရွင္၀ါဒ အေတြးအေခၚအမွားကို ကုိင္စြဲခဲ့ၾကသည္။
- လူထုကို အထင္အျမင္ေသးသည့္ အေတြးအေခၚရွိခဲ့သည္။
- ႏုိင္ငံေရး၊ ႏုိင္ငံေရးရပ္ခံမႈႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚ၊ ႏုိင္ငံေရးအစဥ္အလာအား ဗဟိုျပဳသည့္ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေ႐ြးခ်ယ္ရမည့္အစား ေငြရွာႏုိင္မႈကို ဗဟိုျပဳကာ ေခါင္းေဆာင္မႈေ႐ြးခ်ယ္သည့္ အေလ့အထ ထြန္းကားခဲ့သည္။
- ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရး စာၾကက္မ်ားကို ခိုင္မာေတာင့္တင္းေအာင္လုပ္ၿပီး ရဲေဘာ္ထုအား ေငြျဖင့္ဖ်ားေယာင္းကာ လက္ေအာက္ခံျဖစ္ေစ၍ ေႂကြးတာယူ၊ ခိုင္းတာလုပ္၊ ခံမေျပာနဲ႔ဆိုသည့္ အေတြးအေခၚအမွား တင္သြင္းခဲ့သည္။
- ေငြရွင္၊ ေၾကးရွင္မ်ားအေပၚ အလိုလိုက္မႈမ်ားခဲ့သည္။
- ထိုသည္၏ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ေငြရွင္၊ ေၾကးရွင္မ်ား၏ လက္ေအာက္ခံျဖစ္ခဲ့ရသည္။
- ထိုသည္၏ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ပ႐ိုပိုဆယ္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားျဖစ္ခဲ့ရသည္။
- ထိုသည္၏ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ လက္နက္ႏွင့္ ေဒၚလာလဲသည့္အေနအထားသို႔ ဆိုက္ေရာက္ သြားခဲ့သည္။
ယေန႔ေရာက္ရွိေနသည့္ တပ္ဦး၏ မ်ုဳိးဆက္လကၡဏာအား ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးပါမည္။ မ်ဳိးဆက္တြက္ခ်က္မႈ ႏွစ္ကာလအရ အႏွစ္ ၂၀ လွ်င္ မ်ဳိးဆက္တဆက္ျဖစ္သည္။ မကဒတသည္ ၂၀၀၈ သို႔ေရာက္ေသာအခါ မ်ဳိးဆက္တဆက္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားၿပီျဖစ္သည္။ မကဒတ ပထမမ်ဳိးဆက္ႏွင့္ မကဒတ ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထိုမ်ဳိးဆက္ ၂ ခုသည္ သီးျခားလကၡဏာမ်ားကိုယ္စီ ရွိေနၾကသည့္ မ်ဳိးဆက္မ်ားျဖစ္သည္။ ထိုသီးျခားလကၡဏာမ်ားအား ေဆြးေႏြးပါမည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ တခြင္တျပင္လံုး လကၡဏာအရ ၂၀ ရာစု၏ ေနာက္ဆံုးမ်ဳိးဆက္ျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ တခြင္တျပင္လံုး လကၡဏာအရ ၂၁ ရာစု၏ ပထမဦးဆံုးမ်ဳိးဆက္ျဖစ္သည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ၁၃၅၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးမွ တိုက္႐ိုက္ထြက္ေပၚလာသည့္ အင္အားစု ျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ ၁၃၅၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးအား ပထမမ်ဳိးဆက္ႏွင္အတူဆက္ခံလိုက္ပါၿပီး ပထမမ်ဳိးဆက္၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ ေတာ္လွန္သည့္ ႏုိင္ငံေရးတာ၀န္မ်ား ထမ္းေဆာင္္ ခဲ့ၾကသည့္ အင္အားစု ျဖစ္သည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ၁၃၅၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီး၏ “ေကာင္းေမြ (ပါရမီသက္)” အားလံုး (လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ နယ္ေျမ၊ လက္နက္၊ တပ္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ျဖစ္သည့္ အင္အား၊ ၉၀ - ေမ ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလာဒ္) ကို လက္ခံရယူၿပီး ေတာ္လွန္သည့္ ႏုိင္ငံေရးတာ၀န္မ်ား ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရခဲ့သည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ ေကာင္းေမြ (ပါရမီသက္) အႂကြင္းအက်န္မ်ားကိုသာ လက္ခံရယူႏုိင္မည္ ျဖစ္ၿပီး ဆိုးေမြမ်ား (ဥပမာ - အၾကမ္းမဖက္ေရးအပါအ၀င္ တိုက္လို႔မရရင္ သူ႕ေအာက္ကို၀င္လုပ္ ဆိုသည့္အေလွ်ာ့ေပးေရးအေတြးအေခၚမ်ား၊ အင္အား ကိုယ္ေရစစ္မႈ) ကိုသာ လက္ခံရယူႏုိင္မည္ ျဖစ္ၿပီး “အားထုတ္မႈ - ပညာသက္” ျဖင့္ ေတာ္လွန္သည့္ႏုိင္ငံေရးက်န္းမာမႈကို ဆက္ရမည့္သူမ်ား ျဖစ္သည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ႏုိင္ငံေရးပါတီအဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ ဖြဲ႔စည္းႏုိင္မႈမရွိပဲ စစ္အုပ္စုအျဖစ္ ေျဗာင္ ရပ္တည္ေနရသည့္ ရန္သူႏွင့္ အေျခခံဥပေဒမရွိပဲ အစိုးရလုပ္ေနရသည့္ ရန္သူအား ႏုိင္ငံေရးအသာ စီးျဖင့္ ေတာ္လွန္သည့္ႏုိင္ငံေရးတာ၀န္မ်ား ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ စစ္အုပ္စုမွစိတ္ႀကိဳက္ေရးစြဲထားသည့္ အေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳႏုိင္ခဲ့ၿပီး အေျခအေနႏွင့္ စစ္ဗိုလ္တမတ္သားပါလီမန္ျဖင့္ တရား၀င္အစိုးရလုပ္မည့္ရန္သူအား ႏုိင္ငံေရး ဗလံုးဗေထြးအေျခအေနျဖင့္ ေတာ္လွန္သည့္ႏုိင္ငံေရးတာ၀န္မ်ားအား ထမ္းေဆာင္ရမည့္ သူမ်ား ျဖစ္သည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ႏုိင္ငံတကာ အေျခအေနအရ လူအခြင့္အေရး၊ အၾကမ္းမဖက္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး … စသည္မ်ားကို သြင္းကုန္အျဖစ္တင္သြင္းေနသည့္ ကမၻာ့အေျခအေနတြင္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခဲ့ရသည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
(ဤေနရာတြင္ အလွ်င္းသင့္သျဖင့္ အႏွစ္ ၂၀ ကာလ တပ္ဦးအတြင္း ေပးခဲ့သည္ ႏုိင္ငံေရးသင္တန္း အမ်ဳိးအစားမ်ားအား မိမိသိမီသေလာက္ တင္ျပသြားပါမည္ …
- အေမရိကန္သံတမန္ဂု႐ုႀကီး ကစ္ဆင္းဂ်ား၏ နာမည္ေက်ာ္ လြန္းျပန္ သံတမန္နည္းနာသင္တန္း၊
- အၾကမ္းမဖက္ႏုိင္ငံေရးအန္တုမႈ (PD) သင္တန္း
- လူ႔အခြင့္အေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး၊ အေျခခံဥပေဒ၊ ဖက္ဒရယ္သင္တန္း
- သတင္းေထာက္သင္တန္း
- ႏုိင္ငံျခားေရးသင္တန္း၊
- အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈသင္တန္း
- ပဋိပကၡ ညႇိႏွဳိင္းအေျဖရွာျခင္းသင္တန္း
- လူထုအဓိက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသင္တန္း
- (CO) သင္တန္း … စသည္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို အားမေပးသည့္ အေတြးအေခၚ အခင္းအက်င္းကို ဖန္တီးေပးမည့္ ႏုိင္ငံေရးသင္တန္းမ်ားကိုသာ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။)
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ ႏုိင္ငံတကာအေျခအေနအရ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ အၾကမ္းဖက္မႈတိုက္ဖ်က္ေရး စစ္ပြဲအား သြင္းကုန္အျဖစ္တင္သြင္းေနသည့္ ကမၻာ့အေျခအေနေအာက္တြင္ ေတာ္လွန္သည့္ ႏုိင္ငံေရးတာ၀န္မ်ားအား ထမ္းေဆာင္ရမည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
(ဤေနရာတြင္ အလွ်င္းသင့္သျဖင့္ ထိုကမၻာ့အခင္းအက်င္းမွ ဖန္တီးလိုက္သည့္ ထင္ရွားထူးျခား သည့္ ႏုိင္ငံတကာ အေျခအေနအား မိမိသိမီသမွ် တင္ျပပါမည္။
- “ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ အၾကမ္းဖက္မႈတိုက္ဖ်က္ေရးစစ္ပြဲတြင္ ၾကားမရွိ ရန္သူႏုိင္ငံႏွင့္ မိတ္ေဆြႏုိင္ငံ သာရွိသည္” ဟူေသာ ႏုိင္ငံတကာတည္ၿငိမ္ေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္သည့္ ေပၚလစီအား အေမရိကန္မွ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာျခင္း
- အာဖဂန္နစၥတန္ကို က်ဴးေက်ာ္စစ္ဆင္ႏႊဲ၍ သိမ္းပိုက္ျခင္း
- မိစၦာ၀န္႐ိုးစြန္း ၃ ႏုိင္ငံ စာရင္းအား တင္သြင္း ေၾကညာျခင္း
- အီရတ္ႏုိင္ငံအား က်ဴးေက်ာ္စစ္ဆင္ႏႊဲ၍ သိမ္းပိုက္ျခင္း
- ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံ စစ္အာဏာသိမ္းပြဲအား အေမရိကန္မွ ေထာက္ခံလိုက္ျခင္း
- ထိုင္းအာဏာသိမ္းပြဲအား အေမရိကန္မွကန္႔ကြက္မႈမျပဳျခင္း …
စသည့္ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ အၾကမ္းမဖက္ေရးစံမ်ားမွ ခြဲထြက္လာသည့္ အခင္းအက်င္းမ်ားကို ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။)
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ စစ္ေအးလြန္ေခတ္တြင္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခဲ့ရသည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ ဒုတိယစစ္ေအးေခတ္ (၂၀၀၅ - ကစ္ဆင္းဂ်ား၏ စာအုပ္တြင္ “ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရး၏ ဗဟိုဆြဲအားသည္ အတၱလန္တစ္မွ ပစိဖိတ္သို႔ ေ႐ႊ႕လာၿပီ”ဟု ေရသားခဲ့ၿပီး ကတည္းက စတင္ခ့ဲသည္။ နာဂစ္တြင္ အေမရိကန္စစ္သေဘၤာမ်ား ပင္လယ္၀ေရာက္မွ ျပန္ထြက္သြားျခင္းသည္ ထိုအေျခအေန၏ ေဖၚျပခ်က္ျဖစ္သည္။) တြင္ ေတာ္လွန္သည့္ ႏုိင္ငံေရး တာ၀န္မ်ားထမ္းေဆာင္ရမည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ႏုိင္ငံတကာသံတမန္ေရးတိုက္ပြဲကို အားျပဳခဲ့သည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ ျပည္တြင္းလူထုကိုမွီခိုကာ ေတာ္လွန္စစ္ႏြဲရမည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
- ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႏွင့္ စတင္ခဲ့ၿပီး ေ႐ႊ၀ါေရာင္အေႂကြးျဖင့္ အဆံုးသတ္ ခဲ့ရသည့္ အင္အားစုျဖစ္သည္။
- ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ ေ႐ႊ၀ါေရာင္အေႂကြးျဖင့္ ေတာ္လွန္သည့္ႏုိင္ငံေရးတာ၀န္မ်ားကို စတင္ ထမ္းေဆာင္ရမည့္ မ်ဳိးဆက္ျဖစ္သည္။
ဤသည္မ်ားသည္ မ်ဳိးဆက္ ၂ ဆက္၏ အေျခခံကြဲျပားသည့္ ၾကင္အင္လကၡဏာမ်ားျဖစ္သည္။
ဆက္လက္၍ မ်ဳိးဆက္ ၂ ဆက္၏ ခ်ိတ္ဆက္မႈႏွင့္ က်ေရာက္မည့္ တာ၀န္အသီးသီးကို ေဆြးေႏြးပါမည္။ တပ္ဦး၏ စုဖြဲ႔ပံုကို ဤသို႔ခ်ိတ္ဆက္ တာ၀န္ခြဲေ၀ရမည္ဟုျမင္သည္။
“ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ မ႑ိဳင္အင္အား၊ ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ အဓိက အင္အား။”
ထိုသို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ေျပာသနည္း။ သမိုင္းဆိုင္ရာမုခ်လကၡဏာအရ ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ ရပ္တန္႔ေနသည့္ မ်ဳိးဆက္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယမ်ဳိးဆက္သည္ အခိုင္အမာအခ်က္အလက္မ်ားအရ မုခ်တိုးပြားလာမည့္ မ်ဳိးဆက္ ျဖစ္သည္။
ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ မည္သို႔တိုးပြားမည္နည္း။ မရွိရာမွာ ရွိရာသို႔ တိုးပြားမည္။ အေရအတြက္မွ အရည္အခ်င္းသို႔ တိုးပြားမည္။
ပထမမ်ဳိးဆက္ အဘယ့္ေၾကာင့္ မ႑ိဳင္အင္အားစုျဖစ္သနည္း။ မကဒတ၏ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ မကဒတ ဖြဲ႔စည္းျဖစ္တည္မႈႏွင့္ ပတ္သက္လ်င္ ပဓာနကာယကံရွင္မ်ားျဖစ္သည္။ ၎တာ၀န္ကို မကဒတတြင္ ဆက္လက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကသည့္ ပထမမ်ဳိးဆက္၀င္မ်ားမွ ျငင္းပါယ္ခြင့္မရွိ။ မကဒတတြင္ ဆက္လက္က်န္ရွိေနသည့္ ပထမမ်ဳိးဆက္၀င္မ်ား၏ တာ၀န္ႀကီးေလးမႈသည္ ထိုေနရာမွ စတင္သည္။
မကဒတတြင္ ဆက္လက္က်န္ရွိေနသည့္ ပထမမ်ဳိးဆက္၀င္မ်ားသည္
- ရွစ္ေလးလံုးတိုက္ပြဲမွထားခဲ့သည့္ တိုက္ပြဲအေမြအႏွစ္မ်ားအား ဆက္လက္ ကာကြယ္ထိမ္းသိမ္းေရး၊
- မကဒတ တည္တံ့ခိုင္မာေရး၊
- မကဒတ တပ္ဦးအခန္းျပန္လည္ ေရာက္ရွိေရး၊
- ေက်ာင္းသားထု ညီညြတ္ေရး၊
- ျပည္သူလူထုအတြင္း တိုက္ပြဲ၀င္အင္အားမ်ား စုစည္းညီညြတ္ေစေရးႏွင့္
- မကဒတ၏ ဦးတည္ခ်က္ ၄ ရပ္ အထေျမာက္ေအာင္ျမင္ေစေရး
စသည့္ လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ားအား မကဒတ၏ ပထမမ်ဳိးဆက္မ်ားမွ ပဓာနက်သည့္ မ႑ိဳင္အခန္းမွ ေန၍ အဓိကအင္အားစုျဖစ္သည့္ ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ႏွင့္လက္တြဲကာ တက္ႂကြသည့္တာ၀န္ယူတာ၀န္ခံ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ ရမည္ျဖစ္သည္။
မကဒတတြင္ ဆက္လက္က်န္ရွိေနသည့္ ပထမမ်ဳိးဆက္၀င္မ်ားလုပ္ေဆာင္ရမည့္ တာ၀န္မ်ားတြင္ မကဒတ တည္တံ့ေရး၊ ခိုင္မာေရးသည္ အခရာ အက်ဆံုး ျဖစ္သည္။ မကဒတ တည္တံ့ေရး၊ ခိုင္မာေရးအတြက္ မကဒတ ပထမမ်ဳိးဆက္၏ ႏုိင္ငံေရးေဟာင္း ႏုိင္ငံေရးအမွားမ်ားအားလံုးကို အႂကြင္းမဲ့ဆန္႔က်င္သြားရန္ လိုသည္။ အထူးအားျဖင့္ ဂိုဏ္းဂဏ၀ါဒလုပ္ဟန္သည္ မကဒတအား နင္းေခ်ရာတြင္ အဆံုးအျဖတ္ က်ခဲ့သည္။ ၎အား အကုန္အစင္တိုက္ဖ်က္သြားရန္လိုသည္။
ဗဟိုဦးစီး ဒီမိုကေရစီကို အားေကာင္း ေတာင့္တင္းသည့္ လုပ္ဟန္ကို ထူေထာင္ရန္လိုသည္။ လူကို ဗဟိုျပဳစဥ္းစားသည္ထက္ မူကို ဗဟိုျပဳစဥ္းစားသည့္ လုပ္ဟန္ကို ထူေထာင္ရမည္။ တဦးခ်င္း (သို႔) အစုအဖြဲ႔တခု၏ စဥ္းစားခ်က္အား လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းစဥ္အျဖစ္ လုပ္ကိုင္သည္ထက္ အစည္းအေ၀း ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားအား လက္ေတြ႔ လုပ္ငန္းစဥ္အျဖစ္ လုပ္ကိုင္သည့္ လုပ္ဟန္ကို ထူေထာင္ရမည္။ ဗဟိုဦးစီး ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အားေကာင္းရန္ ထူေထာင္လုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္အား ေစတနာအပါဆံုး တပ္တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ဟန္ျဖစ္သည္။ ဗဟိုဦးစီး ဒီမိုကေရစီပ်က္ျခင္းသည္ အဖြ႔ဲအစည္းပ်က္စီးျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
မကဒတသည္ ဗမာျပည္ေက်ာင္းသားထုႏွင့္ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအားလံုး၏ လက္နက္ကိုိင္ ေတာ္လွန္ေရးစစ္ေၾကာင္းျဖစ္ေၾကာင္းကို အခိုင္အမာ ထုူေထာင္ရမည္။ မကဒတ၏ တပ္ဦးျဖစ္မႈသည္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ကို မည္မွ်တာ၀န္ေက်ေအာင္ထမ္းေဆာင္ႏုိင္သည္ ဆိုသည့္ အေပၚတြင္ မူတည္သည္။ ေက်ာင္းသားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆာင္႐ြက္မႈအပိုင္းအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ဗဟိန္းတို႔မွ ရွင္းလင္းခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ယခုဆက္လက္ရွင္းလင္းရန္လိုသည္မွာ ေက်ာင္းသားမ်ား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ ေရးလုပ္သည့္ အဆင္အလာရွိ၊ မရွိဆိုသည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။
ေက်ာင္းသားသမဂၢအစဥ္အလာတြင္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ခဲ့သည့္ အစဥ္အလာမ်ားရွိေၾကာင္း အခိုင္အမာဆိုပါသည္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားသည္ အၾကမ္းမဖက္ေသာ ႏုိင္ငံေရးတိုက္ပြဲမ်ားသာ ေဆာင္႐ြက္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခ်က္မ်ားသည္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား တိုက္ပြဲလမ္းမွားသို႔ ပို႔ေဆာင္ေနသည့္ အယူအဆသာလွ်င္ျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ အၾကမ္းမဖက္ေရး ႏုိင္ငံေရးမီး႐ႈးမီးပန္းမ်ားလႊတ္ကာ စီးပြားျဖစ္ေနသူမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရး မႈိင္းတုိက္မႈသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ အစဥ္အလာအရ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး တိုက္ပြဲတြင္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္မႈမ်ားႏွင့္ လက္ေတြ႔အရ ပါ၀င္မႈမ်ားရွိခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အား လက္နက္စြဲကိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ရန္အတြက္ ဗကသ သည္ “ေက်ာင္းသားသံမဏိတပ္” အားဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ ထို “ေက်ာင္းသားသံမဏိတပ္”၏ ဖြဲ႔စည္းမႈ၊ သင္တန္းေပးမႈအားလံုးသည္ စစ္တပ္တခု၏ ဖြဲ႔စည္းမႈႏွင့္ သင္တန္းမ်ားျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ အခိုင္အမာအခ်က္အလက္အရ ေျပာရလ်င္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ ဗိုလ္ရန္ႏုိင္သည္ ေက်ာင္းသားသံမဏိတပ္ အားစတင္ ထူေထာင္သူပင္ျဖစ္ၿပီး သံမဏိ ထြန္းရွိန္ဟု ပင္တြင္သည္။ လက္ေတြ႔ အခ်က္အလက္အရလည္း နယ္ခ်ဲ႔အား လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ရန္အတြက္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ စုစည္းေသာအခါ ေက်ာင္းသားသမဂၢ၀င္ ၃ ဦး ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ဗကသဥကၠျဖစ္သည္ ကိုလွေမာင္ (ဗိုလ္ေဇယ်)၊ ဗကသ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္သည္ ကိုထြန္းရွိန္ (ဗိုလ္ရန္ႏုိင္)၊ နယ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္သည့္ ကိုလွ (ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ)တုိ႔ျဖစ္သည္။
ထို႔အခ်က္အလက္မ်ားအရ ေကာက္ခ်က္ခ်ရလွ်င္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္သည္ ေက်ာင္းသားသံမဏိတပ္ ၏ အဆက္ပင္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ျခင္းသည္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား သမိုင္းအစဥ္အလာႏွင့္ ညီညြတ္သည္။ ထိုတရားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖန္႔ခ်ီရမည္ျဖစ္သည္။ ယေန႔ လုပ္ရမည့္ ေက်ာင္းသား၀တၱရားဆိုင္ရာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ီေရးလုပ္ငန္းလည္းျဖစ္သည္။ မကဒတအား တပ္ဦးအခန္း ျပန္လည္ျမင့္တင္ေရး၏ အေတြးအေခၚဆိုင္ရာ၊ တရားဆိုင္ရာ၊ အစဥ္အလာဆိုင္ရာ လႈပ္ရွားမႈလည္း ျဖစ္သည္။
မကဒတသည္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား တရား၀င္တည္ရွိႏုိင္ခြင့္မရွိျခင္းဆိုသည့္ အေျခအေနမွ ေပၚထြက္လာ ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ သမိုင္းအစဥ္အလာအား ျပန္လည္ၾကည့္ဆုိပါက ေက်ာင္းသားထုညီညြတ္ေရးအတြက္ တစိုက္မက္မက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ကုိ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ ယေန႔အေျခအေနအရ မကဒတသည္ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းအားလံုးတြင္ အခိုင္အမာဆံုးတည္ရွိေနသည့္ ေက်ာင္းသားအင္အားစုျဖစ္သည္။ အခိုင္အမာ အခ်က္အလက္မ်ားအရ ေက်ာင္းသားညီညြတ္ေရးတာ၀န္အား မကဒတမွ မုခ်ထမ္းေဆာင္ရမည္ျဖစ္သည္။
ေက်ာင္းသားညီညြတ္ေရးတာ၀န္အား ထမ္းေဆာင္ျခင္းသည္ မကဒတ တည္တံ့ခိုင္မာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ျဖစ္သလို မကဒတ တပ္ဦးအခန္းျပန္လည္ရရွိေရးအတြက္လည္း အေရးႀကီးသည့္ လုပ္ငန္း ျဖစ္သည္။ ထိုအျပင္ မကဒတအေနျဖင့္ ေရွ႕ဆက္လက္သြားရမည့္ ႏုိင္ငံေရးေျခလွမ္းမ်ားအတြက္လည္း အသက္တမွ် အေရးႀကီးသည္။
မကဒတ ဆက္လက္သြားသင့္သည့္ ႏုိင္ငံေရးေျခလွမ္း (၂) လွမ္းအား ဆက္လက္ေဆြးေႏြးပါမည္။
- ေက်ာင္းသားထု ညီညြတ္ေရး၊
- တိုက္ပြဲ၀င္အင္အားမ်ား စုစည္းညီညြတ္ေစေရး တို႔ပင္ျဖစ္သည္။
ေက်ာင္းသားထုညီညြတ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားညီညြတ္ေရးကို ေဆာင္႐ြက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၆၂ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း ဗမာျပည္တြင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ၃ ႀကိမ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၈၈ ကိုမင္းကိုႏုိင္၊ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔မွ ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ၊ ၁၉၉၃ အိုးေ၀ေဇာ္ (ရဲေဘာ္ ထက္မိုး) ႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ားမွ ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည့္ ဗကသ (ယာယီ)ႏွင့္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လႈပ္ရွားမႈတြင္ ေပၚေပါက္လာသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ (ဗကသ) တို႔ပင္ျဖစ္သည္။ ၈၈ ေက်ာင္သားသမဂၢသည္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္အျဖစ္ ယေန႔တိုင္ ရပ္တည္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ၉၃ ဗကသ (ယာယီ) သည္ ဗကသ ႏုိင္ငံျခားေရးေကာ္မတီအျဖစ္ ရပ္တည္လွ်က္ရွိသည္။ အနီးဆံုးေနရာမွစတင္ကာ ညီညြတ္ေရးကို ေဖၚေဆာင္ ရမည္။ ထိုညီညြတ္ေရးျဖင့္ ျပည္တြင္းအင္အားစုျဖစ္သည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ ဗကသအား ဆက္လက္၍ ညီညြတ္ေရးကို ေဖၚေဆာင္ရမည္။
ျပည္တြင္းေက်ာင္းသားအင္အားစုမ်ားထဲတြင္္ အသစ္ျဖစ္ေသာ ၂၁ ရာစု ဗမာျပည္ယဥ္ေက်းမႈအခင္းအက်င္း အတြင္းမွ ေပၚထြက္လာသည့္ အသစ္ျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းသားအင္အားစုကို အထူးျပဳေျပာလိုပါသည္။ ၂၁ ရာစု ဗမာျပည္တြင္ ယခင္ႏွင့္မတူသည့္ ပညာေရး အေဆာက္အဦသစ္တခုေပၚခဲ့သည္။ ဗုဒၶဘာသာ တကၠသိုလ္။ ၂၀၀၇ လႈပ္ရွားမႈ၌ သံဃာေတာ္မ်ား၏ “ေသာသုဇန ဘိကၡဴ” ဟူေသာ စည္း႐ံုးေရးကို သတိထားမိမည္ ထင္ပါသည္။ ၎သည္ ဗုဒၶဘာသာတကၠသိုလ္မွ စာသင္သား သံဃာမ်ား၏ အစည္းအ႐ံုးျဖစ္သည္။ ထိုအဖြဲ႔သည္ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေက်ာင္းသားသမဂၢဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ပါသည္။ ထို႔အစည္းအ႐ံုးအားလည္း ေက်ာင္းသားအင္အားစုအျဖစ္ သတ္မွတ္သင့္ပါသည္။ ေက်ာင္းသားညီညြတ္ေရး လႈပ္ရွားမႈတြင္ ထို “ေသာသုဇန ဘိကၡဴ” အဖြဲ႔အားထည့္သြင္းရမည္ဟု ျမင္ပါသည္။
ဤသည္ မကဒတ ေရွ႕ဆက္လက္လွမ္းရမည့္ ႏုိင္ငံေရးေျခလွမ္းမ်ားထဲမွ ပထမေျခလွမ္းပင္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားညီညြတ္ေရးမွတဆင့္ တိုက္ပြဲ၀င္အင္အားစုမ်ားညီညြတ္ေရးကို လွမ္းရပါမည္။ ယေန႔ဗမာျပည္၏ တိုက္ပြဲေသာ့ခ်က္သည္ တိုက္ပြဲ၀င္အင္အားစုမ်ား ညီညြတ္ေရးပင္ျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္တိုက္ဖ်က္ေရး ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဘံုတူညီခ်က္ရွာကာ စစ္အာဏာရွင္တိုက္ဖ်က္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္အင္အားစုမ်ားအား ညီညြတ္ ေရးတည္ေဆာက္ရမည္ျဖစ္သည္။ တိုက္မရရင္သူ႔ေအာက္၀င္ဆိုသည့္ အယူအျမင္ရွိသူမ်ားႏွင့္၊ ကယ္တင္ရွင္ ေမွ်ာ္သူမ်ားႏွင့္ေတာ့ ညီညြတ္ေရးတည္ေဆာက္ရန္မလိုပါ။ တတ္ႂကြသည့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး လုပ္ဟန္ရွိသည့္ မည္သည့္လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမဆိုႏွင့္ ညီညြတ္ေရးတည္ေဆာက္ရမည္။ အဓိက အားျဖင့္ ျပည္တြင္းရွိ တိုက္ပြဲ၀င္အင္အားစုမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ရမည္ျဖစ္သည္။
၂၁ ရာစု၏ ပထမမ်ဳိးဆက္သည္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ေသာ ႏုိုးၾကားမႈမ်ားျဖင့္ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရး စာမ်က္ႏွာတြင္ ေရာက္ရွိလာေခ်ၿပီ။ ကမၻာေလာကတြင္ ျဖစ္တည္ေနသမွ်အရာအားလံုးသည္ သခၤါရ ဓမၼသာလွ်င္ တည္ၿမဲသည္။ အေဟာင္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းလွ်င္ အသစ္ျဖစ္တည္ပါသည္။ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနသည့္ အေဟာင္း၏ေနရာတြင္ အသစ္သည္ လက္ဆက္အားေကာင္းစြာ အစားထိုးေလ့ရွိပါသည္။ ငါတို႔လုပ္မွရမယ္၊ ငါတို႔ေခါင္းေဆာင္မွ ရမယ္ဟူသည့္ ကယ္တင္ရွင္၀ါဒ အေတြးအေခၚသည္ ေခတ္မမီေတာ့ပါ။ သခင္မ်ဳိးဆက္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ကြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာအခါ ၀ံႆႏုမ်ဳိးဆက္ ဖယ္ေပးရပါသည္။ သမိုင္းသံေ၀ဂ သည္ ယူတတ္လ်င္ ျမတ္ပါသည္။
တသီးတျခား အေလးျပဳခ်င္သူ ရွိပါသည္။ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ ၇၀ စုႏွစ္မ်ား မ်ဳိးဆက္ျဖစ္သည့္ ရဲေဘာ္ ေမာင္ေမာင္တိတ္ကို အေလးျပဳပါသည္။ သူသည္ ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲအားလံုးကို အဆက္မျပတ္တမ္း တတ္ႂကြသည့္ အခန္းမွ လိုက္ပါခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ ႐ိုေသထိုက္သူကို ႐ိုေသျခင္းသည္ မဂၤလာရွိပါသည္။

အားလံုးကို ေက်းဇူူးတင္ပါသည္။

တပ္ဦးအခန္းကို ျမင့္တင္ၾက
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မုခ်က်ဆံုးရမည္
ဒီအေရးေတာ္ပံုေအာင္ရမည္

ရဲေဘာ္ ျမင့္ဘုန္းႏုိင္
(ဒုတိယ မ်ဳိးဆက္၀င္တဦး)

ကမ္းတတ္တိုက္ပြဲ

ေလာကဓံကလည္း အႏုိင္က်င့္တယ္
ဘ၀ကလည္း အဖိတ္အစင္မ်ားတယ္
ပဋိပကၡေတြဟာ ဆီလိုအေပါက္ရွာၿပီး ထြက္လာၾကတယ္။

စားၾကတယ္
လူကို လူခ်င္းစားၾကတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔
ငါ့ေခ်ာတိုင္ေလးကိုမွ
၀တ္ဆီေတြ တျဗန္းျဗန္း ပတ္ေနရတာတဲ့တုန္း။

အဖတ္ဆယ္မရတဲ့
ေခတ္ကာလကလည္း အရည္က်ဲလြန္းလွတယ္
အဲဒီလို ေခတ္ကာလမွာမွ
အလံစိုက္ဖို႔ လူျဖစ္လာရတာဆိုေတာ့
“ဆကပ္တိုတို၀တ္ ေအာက္စလြတ္ရင္ဖံုး။”

ဘယ္သူ႔ကိုမွ
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး
ဘယ္သူရဲ႕
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာကိုမွလည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး
ငါ့အဓိပၸါယ္ကိုငါ ထြန္ယက္တယ္
ေနပူမေရွာင္
မိုး႐ြာမေရွာင္ ထြန္ယက္တယ္။

မက္မက္စက္စက္ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္
ငါ့ရဲ႕ ယံုၾကည္ျခင္းေတြ
ယံုၾကည္ခ့ဲတယ္
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ယခုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
အ႐ိုင္းစိုင္းဆံုး ယံုၾကည္ခဲ့တယ္
ငါ့ေသြးေတြထဲ ၀င္ေရာက္ေနတဲ့အထိ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။

ငါ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲေနတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ တဦးခ်င္းကိစၥပဲတဲ့လား
တကိုယ္ေတာ္၀ါဒန႔ဲ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္တဲ့လား
ငါ ဒါကို ရယ္သြမ္းေသြးမိတယ္
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ စည္း႐ံုးစုဖြဲ႔ျခင္းျဖစ္တယ္
ပစၥဳပၸန္ကိစၥလည္းျဖစ္တယ္
ငါပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွ ေနတယ္။

ဘာတဲ့ …
ပန္းေရာင္ဆိုပါလား
ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အနီကို အနက္အစြန္းမခံဘူး
ငါဘယ္ေတာ့မွ ၾကက္ေသြးေရာင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး
တရားေသမဟုတ္ဘူး လမ္းညႊန္။

တရားမွ်တမႈေတြ မိုးလို႐ြာ
ေအးခ်မ္းၾကပါေစ
အမွန္တရားေတြ ေနလိုသာ
ေႏြးေထြးၾကပါေစ
လူအခ်င္းခ်င္းေသြးစုတ္ျခင္း
ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

သမိုုင္းကို မ်က္ရည္ခံထိုးလိမ့္မယ္ထင္သလား
ငါ့႐ိုးသားမႈကို ငါယံုၾကည္တယ္
ျပက္ျပက္သားသားကို ယံုၾကည္တယ္။

ဘယ္သူေတြ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားခဲ့ၾကသလဲ
အကုန္အစင္ ႐ိုးသားသူသာ
အကုန္အစင္ ရရွိေပလိမ့္။

ေၾကမြရမွာတဲ့လား
ဒီလိုပါပဲ
အထုအေထာင္းေတြၾကားက
သံမဏိသားက်လာၾကတဲ့
ငါ့ေရွ႕က ငါ့ခ်စ္သူေတြကို ငါခ်စ္တယ္။

ဒါ
ငါတို႔ေခတ္တဲ့လား
မဟုတ္ဘူး
ဒါ
ငါတို႔ေခတ္မဟုတ္ေသးဘူး
ငါတို႔ေခတ္ဟာ ဒီလိုျဖစ္ခြင့္မရွိဘူး
ငါတို႔ေခတ္ကို ေရာက္ဖို႔ ငါတို႔ထူေထာင္ရဦးမယ္။

ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)

၀မ္းစာရွာၾကသူမ်ား

ငါ့ကို
ေကာက္စိုက္သမေတြ ေကာက္စိုက္ၾကသလိုမ်ဳိး
တစစီဖဲ့ၿပီး ႐ႊံ႕ေျမထဲႏွစ္လိုက္ၾကတယ္။

ေနာက္ၿပီး
ႏွင္းမႈံေဖြးလႊ ေဆာင္းဦးစေရာက္ရင္လည္း
အသီးအပြင့္ေတြကို ရိတ္သိမ္းၾကဦးမယ္တဲ့။

၁၆၊ ၆၊ ၂၀၀၀

အေဖ

ဒီလက က်ေနာ့္သားေမြးတဲ့ လ ပါ။ အေဖ့ကုိ သတိရသြားလို႔ က်ေနာ္ ၂၀၀၀ ေလာက္က ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဒီကဗ်ာကို ေဒါင္းအိုးေ၀ရဲ႕ ၀ထၳဳတိုတပုဒ္ထဲမွာ ထည့္သံုးထားတာေတာ့ရွိပါတယ္။ သီးျခားကဗ်ာအျဖစ္တင္တာကေတာ့ ဒါ ပထမဆံုးပါ။ ၁၉၉၇ မွာ အေဖဆံုးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္ အေျခခံေဒသထိုးေဖာက္ေရးခရီးစဥ္ထြက္ခဲ့တဲ့ ထိုးစစ္ခရီးစဥ္အတြင္း ပ်ဥ္းမနား အေရွ႕ဖက္ ေတာင္ေတြေပၚမ်ာပါ။ က်ေနာ္ အေဖဆံုးေၾကာင္း သိတာကေတာ့ ၂၀၀၀ မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမအပုဒ္က (၁၉၉၄) က်ေနာ့္ေမြးေန႔ မွာ ေရးခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအပုဒ္ကေတာ့ အေဖဆံုးေၾကာင္းၾကားတဲ့ ၂၀၀၀ မွာေရးခဲ့တာပါ။ အမွတ္တရေလးတင္ထားခ်င္လို႔ပါ။

အေဖ

၁
ေလာကဓံ႐ိုင္း
ေလၾကမ္း လႈိင္းထန္
ေက်ာက္ဆူးရန္ၾကား
ေဖာက္လမ္းမထင္၊ သမုဒ္ျပင္၌
ပ့ဲဦးညြန္ႏွင္ မာလိန္ရွင္။

၂
မာလိန္မွဴးမဲ့
ကမ္းေ၀းခဲ့ၿပီ
ေႂကြးေဟာင္းအသို႔ဆပ္မည္နည္း။

၁၁၊ ၇၊ ၂၀၀၀

မတူေသာအစိမ္း

ပ်ဥ္းမနားဆိုတာ
ကဗ်ာၿမိဳ႕
အႏုပညာဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔
ေတာက္ေျပာင္၀င္းလက္ခဲ့။

ကဗ်ာနဲ႔စစ္
သဟဇာတမျဖစ္ႏုိင္။
အခုေတာ့
ကဗ်ာနဲ႔စစ္
ဂူတဂူထဲႏွစ္ေကာင္ေအာင္းသလိုျဖစ္ခဲ့ရ။

`အခ်စ္ေရ …
႐ိုးမစိမ္းစိမ္း၊ ပ်ဥ္းမနားအစိမ္းေတြၾကားမွာ
အခုဆို
စူဠသု႔ဘဒၵါမုန္းတဲ့
ပန္းေတြေ၀ေနေရာေပါ့´

မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးဆရာ
ဆႏၵန္ဆင္မင္းကို အညိဳးသိုေနတဲ့
စူဠသု႔ဘဒၵါလိုလူေတြ
ဘုရားဗိုက္ေဖါက္ၿပီး
အသိုက္ေဆာက္ေနတဲ့အျဖစ္ပါ။

အခုေတာ့ …
အင္ၾကင္းပန္းေတြ … ေႂကြ …။

ပ်ဥ္းမနား ၾကပ္ေျပးကုိ ရန္သူက ေနျပည္ေတာ္ဆိုၿပီး ေျပာင္းစဥ္ကာက ေရးထားတဲ့ကဗ်ာ အဲဒီကာက ေခတ္ၿပိဳင္၀ဘ္ဆိုက္မွာ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)

အစၨ်တၱ အစီရင္ခံစာ

အလြမ္းေတြေပါင္းထူလြန္းတဲ့ ယာခင္းပါကြဲ႔။

အမုန္းေတြ၊ ဒါဏ္ရာေတြကိုသာ
တသက္တာ စားသံုးခဲ့ရသူျဖစ္လို႔မို႔
ကုိယ့္၀တ္စံုဟာ အနီေရာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
(ဒါေပမယ့္ … အဲဒီအနီေရာင္ဟာ
ကုိယ့္ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ ေသြးေတြပါကြယ္။)

အခ်စ္ရယ္ …
တကယ့္တကယ္ ကုိယ္ခ်စ္တာက - အျပာ။

အေရွ႕အလယ္ပုိင္းက ေသနတ္သံေတြ ၾကားေယာင္
ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ေတာင္ယာထဲက ေသြးေတြကို ျမင္ေယာင္
ကုိယ့္ရင္ထဲက အမွန္တကယ္အတၱေတြကို
ေယာင္လို႔ေတာင္ ေဖၚျပခြင့္မရခဲ့။

ေနစၾက၀ဌာအဖြဲ႔အစည္းထဲက
သက္ရွိေတြေနတဲ့ ကမာၻၿဂိဳလ္တဲ့လား
မီးခိုးမဆံုး၊ မိုးမဆံုး ယမ္းေငြ႔ေတြဖံုးလႊမ္း
စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းရာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးရပ္၀န္း။

တိရိစာၧန္က တိရိစၧာန္ကိုသတ္
တိရိစၧာက လူကိုသတ္
လူက တိရီစၧာန္ကိုသတ္
လူက လူကိုသတ္
ကမာၻႀကီးလံုးတယ္ဆိုတာ
ဒါကုိမ်ားေျပာတာလား။

လက္တီက်ဴ႕၊ ေလာင္တီက်ဴ႕ေတြနဲ႔
ထိမ္းခတ္ခံထားရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြပါကြယ္။
ကုိယ္တိုင္မွာကလည္း
အေနမွန္ အေရျပားေတြေအာက္က
ဧကန္တရားေတြ ထူးခတ္ခံထားရတဲ့ အက်ဥ္းသား
အခိုးအေငြေတြမ်ားလြန္းလို႔ထင္ရဲ႕
အိုဇံုးလႊာေပါက္ၿပဲသြားရတယ္တဲ့
ကူးဆက္ေရာဂါေတြ ထင္တာထက္ မ်ားျပားေနတယ္။
ႏွစ္ဆယ့္တရာစုမွာ
ေရရွားပါးမႈအႏၱရယ္ရွိသတဲ့
ရင္ေတြပူလိုက္တာ။

အလြမ္းေတြ ေပါင္းထူလြန္းတဲ့ယာခင္းပါ
ဗံုးေပါက္ကြဲသံေတြနဲ႔ျခားနားစြာ
ခ်စ္ရသူေတြရဲ႕ ရင္ခံုသံကို ၾကားနာခ်င္တယ္။
အခ်စ္ရယ္ …
တကယ့္ တကယ္ ကုိယ္ခ်စ္တာက - အျပာ

ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)

ဆန္တီယာဂိုႀကီးလို ဘယ္သူအေရးနိမ့္ဖူးသလဲ

`ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဘယ္ခလုပ္ကို ႏွိပ္ႏွိပ္မီးလင္းတယ္´ ဟန္သစ္ထဲက ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ဟုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈဟာ အမိန္႔ရ ထန္းရည္ဆိုင္လို တရား၀င္ ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဟာ့ဒီ သတၱကမာၻ ထဲ ေအာင္ျမင္မႈကို လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကမ်ား ကန္ထ႐ိုက္စြဲထားႏုိင္ခဲ့လိုလည္း။ တခ်ိန္တခါကေတာ့ ေဟာ့ဒီလို ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ လူ ၂ မ်ဳိး ၂ စားရွိတယ္လို႔။ ကမ္းပါးလိုလူ၊ ေရးစီးေၾကာင္းလိုလူ။ အဲဒီ ႏွစ္မ်ဳိးထဲမွာမွ ေရစီးေၾကာင္းလိုလူထက္ ကမ္းပါးလိုလူက ပိုမိုလို႔ အမ်ားသားကလား။ ကဲ … ေတြးၾကည့္ရေအာင္။

က်ေနာ္တို႔ဟာ တိုက္စားေနတာလား။ တိုက္စားခံေနရတာလား။ ေသခ်ာသေလာက္ရွိတဲ့ ေကာက္ခ်က္ကေတာ့ မ်ားရာစုႀကီးဟာ တိုက္စားခံေနရတာပါ။ ဘ၀ေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ အသက္ေတြ။ တ၀ုန္း၀ုန္းၿပိဳက်။ တနည္းအားျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ႏွိပ္မိတဲ့ ခလုပ္တိုင္းဟာ ျဖဴးစ္ (Fuse) ပ်က္ေနခဲ့တာေပါ့။ ဆရာေဖာ္ေ၀း ေရးခဲ့ဖူးသလို `ဘ၀ဟာ မီးေလာင္ငုတ္၊ လဆုတ္ရက္ေတြ ပြေယာင္းရဲ႕´

အဲဒီလိုဆန္ဆန္ ေတြးေခၚခဲ့ဖူးတဲ့ ဒႆနဆရာတေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ နစ္ေရွး။ လူေတြဟာ Will to Power လို႔ေခၚတဲ့ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးထြားလိုျခင္းဆိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကသတဲ့။ ကုိယ္က တန္ခိုးၾသဇာႀကီးေအာင္မလုပ္ႏုိင္ရင္ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးထြားၾကသူေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ခံဘ၀အျဖစ္ ႂကြမ္းထိုးေမွာက္ခံု ေရာက္သြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာခဲ့ ေျပာခဲ့တာပါ။

ကံလား၊ ကတၱားလား။ ေအာင္ျမင္ျခင္းနဲ႔ ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းဟာ ပါးလႊာတဲ့ နံရံေလးပဲ ျခားပါတယ္။

`ဟုတ္တယ္
က်ဳပ္တို႔ ေလွႏုိင္ ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္
႐ႈံးေတာ့လည္း ေျပးလိုက္ရ
ႏုိင္ျပန္ေတာ့လည္း ေျပးလိုက္ရနဲ႔
ႏုိင္တယ္ဆိုတာ
ေျပးေနရတာကိုပဲ ေခၚေလသလားမသိ´ … ဆရာေမာင္သင္းခိုင္ရဲ႕ ကဗ်ာတပိုင္းတစပါ။ ခံစားထိရွရပါတယ္။ အခ်က္အလက္ ၈ ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ေလာကဓံဆိုတာကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ေတာ့လည္း အထက္ ၄ ပါး၊ ေအာက္ ၄ ပါးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာမဟုတ္လား။

႐ံႈးတာလည္း ေလာကဓံ၊ ႏုိင္တာလည္း ေလာကဓံ။

ျမန္မာစကားမွာေတာ့ `တူျဖစ္တုန္းႏွံ၊ ေပျဖစ္တုန္း ခံ´ ဆိုတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ အမ်ားတကာ ဘယ္လိုေတြးၾကမယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္မသိ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ႏွံသမွ်၊ ထုသမွ် သူ႔ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ ရင္ဖြင့္ေတာင့္ခံေနတဲ့ ေပတုန္းေတြကို ခ်စ္မိပါတယ္။ ေပစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ နည္းတဲ့ပါရမီမွ မဟုတ္ပဲေလ။ ခံႏုိင္ေလ အဓိပၸါယ္ရွိလာေလ။ ခံရေလ ေသြးေလ မွန္ေလ။
ဒါ့ေၾကာင့္ပဲလို႔ထင္ရဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က `ခံရဲတာ သတၱိ´ လို႔ ေျပာတာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူဆိုတာ ေအာင္ျမင္မႈကို ေရမကူပဲ ေသာက္တက္ၾကေပမယ့္ အေရးနိမ့္လာတဲ့အခါ ေရခဲေလး၊ ဆိုဒါေလး ေရာခ်င္ၾကပါတယ္။ အေရးနိမ့္မႈေတြကို ေသာက္ေဖၚစားဖက္ေတြလို လည္ပင္းဖက္ေပါင္းတက္ဖိုလိုပါတယ္။

အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ `အကယ္၍´ ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ေတြ ရွိလာတက္ပါေရာ။ လူ႔ဘ၀မွာ အကယ္၍ဆိုတဲ့ ျဖည့္စြပ္ေမွ်ာ္မွန္း စဥ္းစားနည္းဟာ အင္မတန္မွ တကၠေဗဒ ဆန္လြန္းလွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာေတြကိုသာ အာ႐ံုျပဳသင့္တာ မဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶက ပစၥဳပၸန္မွာ တည့္တည့္ေန လို႔ ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။ တမ္းတခ်က္ေတြက စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ေနတယ္ဆိုရင္ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ကို ေရွ႕႐ႈ႕ဦးတည္ မ်က္ေမွာက္ျပဳရပါလိမ့္မယ္။

ရင္ဆိုင္ေနရမယ့္ ကိစၥကုိ ရင္ဆုိင္လိုက္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ျပႆနာနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ထြက္ေျပးေရး၀ါဒကို က်င့္သံုးလို႔မရပါ။ ျပႆနာနဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ ပိုမိုၾကံ့ခိုင္ရပါမယ္။ မရွိတဲ့သူဟာ မရွိတဲ့ အေျခအေနကိုပဲ အားကိုးရပါမယ္။ အၾကပ္အတည္းၾကားမွာ ၾကံ့ၾကံ့ခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေျခအေနတိုင္းကို ေစ့စပ္ေသခ်ာစြာ တုန္ျပန္တက္ဖိုလိုပါတယ္။ အာၾကပ္အတည္းနဲ႔ေတြ႔ရင္ ေခါင္းေအးေအးထားရပါမယ္။ ေစံစပ္ေသခ်ာဖို႔လိုပါတယ္။

တခါတရံမွာ ဘာကိုဘယ္လို ႐ႈံးလိုက္ရမွန္းမသိတာေတြကို ေတြ႔ဖူးမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ဘ၀ေတြထဲကို ေလာကဓံေလးျမားေတြ၊ အနိဌာ႐ံု မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းေတြ တည့္တည့္မတ္မတ္ႀကီး၊ ေနာက္ၿပီး ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ႀကီး ၀ါးလံုးထုိး ေျပး၀င္ လာတာေတြကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးမွာပါ။ နတ္ေနကိုင္း အခ်ဳိးခံရတာေတြကိုလည္း ၾကံဳခဲ့ရဖူးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဆိုတာ အတိမ္းအေစာင္းေတြရွိသလို၊ အလွည့္အေျပာင္းေတြလည္း ရွိတယ္။ ကိစၥဆိုးကုိ ကိစၥေကာင္းအျဖစ္ ဖန္တီးလို႔ရပါတယ္။ ျဖစ္လာေတာ့လည္း လုပ္ႏုိင္တဲ့နည္းေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ အ႐ႈံးေပးလိုက္သူသာလွ်င္ တကယ့္ အ႐ႈံး ျဖစ္ပါတယ္။

လူနဲ႔တိရိစာၧန္ၾကားက ကြာျခားခ်က္ဟာ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားရွိလွတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူဆိုတာ အေျခအေနေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနတိုင္းမွာ ေထာင္ထားျခားနားတက္တဲ့ လူရဲ႕သေဘာသဘာ၀ကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တိရိစာၧန္ေတြလို တိရိစာၧန္ေတြကို လိုက္လံသတ္ျဖတ္ ရွာေဖြစားေသာက္ေနရတဲ့ အ႐ိုင္းအစိုင္းေခတ္ကေန ဒီကေန႔ျမင့္တက္လာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ကြန္ျပဴတာ၊ အီလက္ထေရာနစ္ေခတ္အထိ အဆင့္ဆင့္ေသာ ျဖစ္ေပၚတိုးတတ္မႈတိုင္းမွာ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္တက္တဲ့ လူ႔သဘာ၀ကုိ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္ အဆက္ဆက္ေသာ လူသားမ်ဳိးႏြယ္စုႀကီးဟာ ရွင္သန္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း တိုးတတ္ေရးအတြက္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီေဖၚျပခ်က္ဟာ သဘာ၀နယ္ပါယ္မွာေရာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးနယ္ပါယ္မွပါ သက္ေရာက္မႈရွိခဲ့တယ္။ လူသားအဆက္အႏြယ္ေတြက သဘာ၀တရားကို ေတာ္လွန္ပုန္ခဲ့ရာကေနၿပီး ေတာ္ဖလာတို႔ေျပာၾကဆိုၾကတဲ့ လႈိင္း ၃ လႈိင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာ၀တရားကုိ လူေတြက တေျဖးေျဖးအႏုိင္ရလာတဲ့အခါ ကုန္ထုတ္လုပ္တဲ့ ပံုသ႑န္ ေပၚလာပါတယ္။ ကုန္လုပ္ကိရိယာေတြ ဆန္းသစ္လာပါတယ္။ ကုန္လုပ္ဆက္ဆံေရးပံုသ႑န္လည္း ေပၚလာပါတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ (တနည္း) ကုန္လုပ္ဆက္ဆံေရးနယ္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ရာမွ ေခတ္ႀကီး ၅ ေခတ္ တိုးတက္လာရတာပါ။

က်ေနာ္တို႔ဟာ အေျခအေနေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ခံမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ခုတ္ထဲက ေရမဟုတ္ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဟာ လက္ခုတ္ထဲက ဖန္ကြဲစေတြပါ။ ေဟာ့ဒီေျမကမာၻမွာ သက္ရွိေလာကဆိုၿပီး ျဖစ္တည္လာကတည္းက တိရိစာၧန္ အႏြယ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ လူသားအမ်ဳိးအႏြယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရတာပါ။ မနည္းလွတဲ့ သတၱမ်ဳိးႏြယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ျပဳန္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာ တိုက္ပြဲ၀င္စိတ္ဓာတ္ မလံုေလာက္ခဲ့လို႔ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းတေၾကာင္းလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ အ႐ႈံးမေပးတဲ့လူ မ႐ႈံးပါဘူး။

အခုေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ ဆန္တီယာဂိုဆိုတာ ၀ထၳဳတပုဒ္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္အမည္ပါ။ အားနက္ဟဲမင္းေ၀း ေရးခဲ့တဲ့ ကမာၻေက်ာ္ `ပင္လယ္ျပာနဲ႔ တံငါအုိ´ ၀ထၳဳထဲက တံငါအိုႀကီးပါ။ ဒီ၀ထၳဳထဲက ဆန္တီယာဂိုႀကီးဟာ အိုႀကီးအိုမမွာ အေဖၚမပါပဲ သူစီးလာတဲ့ေလွထက္ႀကီးတဲ့ ငါးႀကီးတေကာင္ကုိ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ဖမ္းခဲ့ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီငါးႀကီးကို ေလွေပၚမတင္ႏုိင္ေတာ့ ငါးမန္းေတြ ၀ုိင္းဆြဲစားေသာက္ခဲ့လို႔ သူမိလာတဲ့ငါးဟာ အ႐ိုးနဲ႔ ေခါင္းပဲက်န္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔စကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးကို အေရးနိမ့္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆန္တီယာဂိုႀကီးက အ႐ံႈးေပးခဲ့သလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္တပြဲအတြက္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ျပင္ဆင္ပါတယ္။

`ငါတို႔မွာ ငါးထိုးမွိန္းတေခ်ာင္း ေကာင္းေကာင္းရွိဖို႔လိုတယ္ကြ´

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀ ကာလတခုခုမွာ တစံုတခုကို ဆံုး႐ံႈးခဲ့ဖူးၾကမွာပါ။ ဒီလိုျဖစ္တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ လူ၊ စိတ္ဓာတ္၊ လက္နက္။ လူရွိဖို႔က အရင္ပါ။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္၊ တိုက္ပြဲ၀င္ စိတ္ဓာတ္ရွိရင္ လက္နက္ရွိလာပါလိမ့္မယ္။ တိုက္ပြဲမွန္သမွ် အညႇာအတာကင္းပါတယ္။ ထုိးႏွက္မႈတိုင္းဟာ ေခ်မႈန္းေရးအသြင္ ဆန္ပါတယ္။ အေရးနိမ့္မႈနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတ့ဲအခါ ထြက္ေျပးေရး၀ါဒကို မက်င့္သံုးနဲ႔။ ဘယ္သူ ဆန္တီယာဂိုႀကီးလို အေရးနိမ့္ခဲ့ဖူးလို႔လည္း။ လုပ္ရမွာက ေနာက္ထပ္ ငါးထိုးမွိန္းေကာင္းေကာင္းတလက္ ရေအာင္ရွာဖို႔ပါပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ထပ္ေျပာပါမယ္။

အေရးနိမ့္မႈၾကံဳတဲ့အခါ ငါးထိုးမွိန္းေကာင္းေကာင္းတလက္ရေအာင္ရွာ။

ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)